Doorploegen: Davydenko

Eind jaren 70 wordt een tennistalent geboren in de Oekraïne. Zijn naam? Davydenko, Eduard Davydenko. In 1981 krijg hij gezelschap van zijn broer Nikolaj. Deze Davydenko moet het niet hebben van zijn talent. Hij is niet lang of gezegend met een verwoestende backhand en mist ook een mokerservice. Hij bereikt zijn status door keihard te werken. Zij broer Eduard was behept met meer fijngevoeligheid. Maar doorzettingsvermogen en ijver zijn elementaire kwaliteiten in het toptennis. Daarom haalt Nikolaj het wel. Het stel is op de tour onafscheidelijk. Eduard is sparringpartner, reisgezel, manager en coach tegelijk. Ik pleeg ze onverbeterlijk Davyd en Ko te noemen.

Het gezin verhuisd naar Duitsland, waar meer mogelijkheden liggen om door te breken. Nikolaj krijgt later -op aanvraag - het Russisch staatsburgerschap. Hij zal 34 single wedstrijden voor zijn nieuwe land spelen.
Iron man -zoals een van zijn bijnamen luidt - vertrouwd naast Eduard ook volledig op zijn vrouw Irina.
Davydenko werd professioneel tennisser in 1999. Hij won dat jaar ook zijn eerste challenger in Mönchengladbach, en nam voor het eerst deel aan een ATP-toernooi, in Amsterdam. Hij boekte daar zijn eerste zege op ATP-niveau en bereikte er de halve finale, die hij verloor van Raemon Sluiter.


In 2005 stormt Nikolaj de Top 10 binnen en bereikt aan het einde van datzelfde jaar een 5e plaats. Eind 2006 staat hij zelfs een paar weken 3e. Hij heeft niet de minste spelers voor zich, maar de pech dat Federer in hetzelfde tijdperk tennist en dat Nadal juist dan doorbreekt.
Davydenko is niet een man die van de schijnwerpers houdt. Als enige top 10 speler heeft hij geen vooraanstaande kledingsponsor. Als ik in 2005 een prijsvraag over hem uitschrijf in het lokale clubblad krijg ik maar 9 reacties. Waarvan niemand weet welke speler ik omschrijf.

Zomer 2007. 
Ik besluit een gokje te wagen op een tenniswedstrijd van Davydenko. Het online wedden heb ik zojuist ontdekt en mijn favoriet is als 4e van de wereld in de vorm van zijn leven. Hij moet het opnemen tegen Martin Vassallo Arguello (toen nummer 87 op de ATP ranglijst) die nog nauwelijks iets heeft gewonnen of zal winnen. De kans dat Vassalo Arguello wint is kleiner dan dat hij een Elfstedentocht uitrijdt. Nadat Davydenko de eerste set wint, worden er bij wedkantoor Betfair ongewoon hoge bedragen ingezet op zijn tegenstander. In die eerste set krijgt Nikolaj last van fysieke gemakken, iets wat niet zo raar is. Bijna elke week heeft hij een toernooi, waarin hij ver komt. Aan het einde van de eerste set vertelt hij zijn vrouw,Irina dat hij last heeft en mogelijk moet opgeven. In de derde set trekt Davydenko zich terug, naar eigen zeggen wegens een voetblessure. Davydenko denkt dat iemand het gesprek heeft opgevangen. Een belchinees avant la lettre. Na een onderzoek van een jaar wordt hij van beschuldigingen vrijgesproken. Een zweem van verdachtmakingen blijft hangen als hij niet veel later wederom in de eerste rondes struikelt over op papier mindere goden. Een mogelijke verklaring is dat de werktennisser niet altijd topfit uit een vorig toernooi komt.

In de eerste drie maanden van het volgend jaar speelt Davydenko weinig door een blessure aan de linkerhiel, opgelopen bij het ATP-toernooi van Chennai. De gedwongen rust legt hem geen windeieren. Na wat mindere resultaten in de grand slams haalt hij de kwartfinale in Stuttgart en wint twee toernooien op rij: Hamburg (winst tegen Paul-Henri Mathieu) en Umag (tegen Juan Carlos Ferrero). In augustus haalt hij de kwartfinale op het Masterstoernooi van New Haven en Montréal, die hij verliest van de uiteindelijke winnaar Andy Murray. 
Het najaar wordt nog beter. Davydenko reist van hotel naar hotel, vliegt de halve aardbol af (kwartfinale in Peking, halve finale in Valencia plus winst in Kuala Lumpur en het Masterstoernooi van Shanghai). Aan het einde van het seizoen boekt de Rus het grootste succes uit zijn carrière. Voor de vijfde keer speelt hij - in Londen - de ATP World Tour Finals. Op de weg naar de titel verslaat hij onder andere Roger Federer (voor het eerst in 13 ontmoetingen), Rafael Nadal en Robin Söderling. In de finale zet hij Juan Martín del Potro met 6-3 en 6-4 opzij.


Davydenko start 2010 sterk met winst op het ATP-toernooi van Doha, waar hij de nummers 1 en 2 van de wereld, Federer en Nadal klopt.
Het jaar daarna haalt Davydenko wederom de finale van het ATP-toernooi van Doha, maar ditmaal is Federer te sterk. Op de Australian Open schakelt de Duitser Florian Mayer hem meteen in de eerste ronde uit. Daarna duikelt hij naar beneden op de ranglijsten. Het lichaam heeft te lijden onder de jarenlange slijtageslag die de marathonman zichzelf oplegt. De conditie en geest zijn onaangetast, maar het lichaam werkt steeds minder mee.


Februari 2012.
Inmiddels is onze Rus afgezakt naar een plek in de top 40. Maar voor een snelle indoor baan als Rotterdam is hij nog altijd een geduchte outsider. Hij komt graag naar de Maasstad en heeft hier al een drietal halve finales op zijn palmares staan. Na een dubbelspel dat verloren gaat door blessure van zijn kompaan Kunitsyn, zie ik hem doortrainen op een achterafbaantje. Hard en gedisciplineerd slaat hij zijn ballen tegen de baseline. Hij is nog steeds snel en heeft alles terug. Nieminen, Del Potro, Haase worden belaagd door kinderen die als bijen naar honing op zoek zijn. De honing is de handtekening. Een kind ontwaart Davydenko en trainingspartner. Een aantal  enthousiastelingen volgen. Ze weten niet goed wie ze om een handtekening moet vragen. Davydenko zet uitdrukkingsloos en zonder nadenken zijn handtekening. Meteen focust hij op zijn volgende partij. S ávonds heeft hij een afspraak in de kwartfinale met een goed spelende Richard Gasquet, die hij gedecideerd verslaat.

In de halve finale heeft een super serverende Federer moeite om de onverzettelijke Rus te verslaan. Pas in de 3e set zal de latere toernooiwinnaar met 6-4 de winst uit het vuur slepen. Davydenko kan zich nog steeds meten met de besten van de wereld. Maar er volgen geen uitgebreide interviews of een bezoek aan de Rotterdamse kroegen. Nikolaj verlaat als een grijze muis bijna geruisloos het toernooi. En hij vind het goed zo. Uit de schijnwerpers, maar snel in de warme schoot van zijn familie en gezin.

December 2032.
Op een akker nabij Donetsk, Oekraïne ploegt een boer met zijn hypermoderne tractor zijn onmetelijk stuk land om. Zijn bankrekening is goed gevuld, zijn boerderij is van grote schoonheid. Hij heeft veel bereikt, maar niemand kent hem nog. Voor het geld doet hij het niet. Hij wordt ook niet gedwongen. Hij weet niet beter. Na een dag hard werken, roept Irina hem voor het avondeten: “Nikolaj, het is mooi geweest voor vandaag”.

Afrika cup: De wet van de remmende voorsprong

Sommigen zijn er nog mee opgegroeid, voetbal in zijn puurste vorm. Een afgetrapte bal, een handjevol toeschouwers. De goals hadden oude houten staanders waarachter de versleten netten aan betere tijden terugdachten. En je speelde op een veldje waar gras schaarser is dan praatprogramma’s over voetbal. Tegenwoordig hebben de spelers van topteams als FC Barcelona, Manchester United van jongs af aan beschikking over het beste materiaal en de beste velden.

Terwijl men elders in de wereld druk bezig is met handen (wel of niet) schudden, RVC’s (Ajax) en Zweedse hattricks (Guidetti) wordt er in West-Afrika ouderwets een toernooitje gespeeld. Eenmaal per 2 jaar is daar weer de Afrika Cup Een doorn in het oog voor de Europese topteams, want zij missen hun goedkoop ingekochte Afrikaanse back of spits

De Afrika Cup is voor de Europese zenders nauwelijks interessant. Fysiek voetbal en keepers die zowel in optreden als kleding door kunnen gaan voor circusclowns. In voorgaande edities had je camerabeelden vanaf het dak van de tribunes. De hobbelige “gras”velden waren van een kwaliteit, waar Heerjansdam 5 zich voor zou schamen. Gelukkig worden er nog beelden vertoond tussen alle nationale en internationale competities door. Ik zie teams die nog nooit op internationaal niveau wat gepresteerd hebben voorbij schuiven. Een van die teams is het (mede) gastland Equitoriaal Guinea. Hun president heeft de afgelopen maanden (!) in recordtijd wat Spaanse Liga spelers laten naturaliseren (Douglas van FC Twente kan jaloers zijn)

De grote favoriet om de titel te behalen heet Ivoorkust. De oranje olifanten zijn standaard van de partij, hebben internationale sterren en een berg ervaring. Op het WK van 2006 kwamen ze nog in actie tegen het Nederlands elftal. Didier Drogba (Chelsea), Yaya Touré (Manchester City) zijn enkele bekende sterren. In Nederland kennen we natuurlijk de broertje Bonaventure en Salomon Kalou. De laatste – en enige - winst van de Afrika Cup dateert van 1992. De Ivorianen kloppen Ghana na een zenuwslopende strafschoppenserie (11-10). In 2006 werd de finale na strafschoppen verloren van Egypte. Andere hoofdprijzen werden eveneens gemist

Voor de huidige generatie Ivorianen, lonkt de eerste hoofdprijs in het oranje shirt van de nationale ploeg.


De eerste wedstrijden gaan volgens planning. Arsenal-aanvaller Gervinho zorgt voor de enige treffer in de halve finale. Dan moet Ivoorkust in de finale in Libreville aantreden tegen Zambia, dat eerder verrassend Ghana met 1-0 versloeg.
Zambia, moet het hebben van het collectief. De formatie van bondscoach Herve Renard heeft wat om voor te knokken. De locatie is er één met een dramatisch tintje. Nabij Libreville stortte 19 jaar geleden het bijna voltallige elftal van de Zambianen in Zee. PSV-er Kalusha ontsprong de dans en vecht tegenwoordig voor zijn team vanuit het bondsbestuur.

Als de finale begint is Zambia vastbesloten hun landgenoten een mooie laatste eer te bewijzen. De strijd ontbrand en om elke meter wordt geknokt. Geen goede finale. Maar dat zijn finales zelden. Na wat schermutselingen word Gervinho in de 70e minuut onderuit geschoffeld. Penalty.

Drogba pakt zonder een spoortje twijfel de bal op en kijkt zelfverzekerd richting de keeper. De Chelsea speler legt achteloos de bal neer en weet dat hij de held van de natie kan worden.

Enkele seconden later is zijn gedachtewereld in puin en kijkt hij vertwijfeld omhoog. Maar ook naar beneden en ziet de plaggen van Afrikaanse makelij, waar even daardoor de bal en de penaltystip lagen. De bal is huizenhoog over het doel gegaan. Zambia krijgt extra hoop.Er wordt niet meer gescoord.

In de opvolgende strafschoppenserie mist Drogba niet, maar wel de twee andere vedettes: Kolo Touré en Gervinho. Geen mooi Engels glad gemaaid en geknipt veldje. Het kan geen toeval zijn, De supersterren kunnen niet uit de voeten op het afgetrapte veld. De in Europa onbekende Stoppila Sunzu die voor het Congolese Tout Puissant Mazembe speelt, trapt stoïcijns de winnende elfmeter binnen voor een 7-8 overwinning en de eerste cup voor Zambia.

Sunzu is nog niet verpest.
Hij heeft geen besef van de wet van de remmende voorsprong.

De loper van de eeuw

Begin jaren zeventig loopt er een nauwelijks benaderbare, nukkige man door de straten van Helsinki. Hij voelt zich miskend en is verbitterd. In een televisiecommentaar spreekt de nationale bekendheid met ontgoocheling in zijn stem over de jeugd van tegenwoordig. Ze hebben niet meer de mentaliteit die nodig is en vallen voor de hedendaagse verleidingen.

De man wordt geboren onder de illustere naam van Paavo Johannes Nurmi  (Turku 1897). Als jochie van 12, overlijdt zijn vader en moet hij hard werken om de kost te verdienen. Paavo is een talentvolle doorzetter en wint een aantal hardloop wedstrijdjes die zijn vrienden onderling organiseren. Op zijn 15^e  verjaardag hoort de jonge Paaf over de heldendaden van zijn landgenoot Hannes Kohlemainen. Deze Hannes won op de Olympische Spelen van 1912 in Stockholm de 5.000, 10.000 meter en ook de individuele cross-country. Kolehmainen zette na een verbeten duel met de Fransman Jean Bouin een nieuw wereldrecord op de 5000 m van 14.36.7 (een verbetering van maar liefst dertig seconden) op de klokken. Kohlemainen inspireert een horde van Finse hardlopers in de dop ("de vliegende Finnen”) waaronder Nurmi.

Nurmi wint in Antwerpen

Drie Doelen

Nurmi heeft op dat moment drie doelen in zijn leven: De beste hardloper op aarde worden, Olympische titels halen en wereldrecords neerzetten. Op de Olympische spelen van 1920 in Antwerpen zet hij zijn eerste stap door drie gouden medailles en één zilveren te winnen.
Bij de Spelen van 1924 in Parijs wint hij alles wat er te winnen valt en keert naar huis met vijf  gouden medailles. Ongehoord is het dat hij 26 minuten na de finale van de 1500 meter ook de finale van de 5.000 meter wint. Beide afstanden in een Olympisch record en met een stopwatch in zijn hand.  Ook in 1928 in Amsterdam is hij er bij en behaalt  glorieuze overwinningen en medailles. De 10 kilometer wint hij door landgenoot en rijzende ster  Ville Ritola in de eindsprint te verslaan. Op de 5km lukt dit kunstje niet. Ritola loopt in het slotstuk weg bij Nurmi, die in de kwalificatie van de steeplechase na een val een lichte blessure op liep. Desalniettemin pakt de onverzettelijke krachtpatser nog wel de zilveren medaille op dit lastige onderdeel. net als winnaar Toivo Loukola (ook een Fin) eindigt hij onder het bestaande wereldrecord.

Op 12 september 1922 pakt hij het legendarische wereldrecord op de 5.000 meter af van Kohlemainen.  Hij groeit uit tot recordhouder wereldrecords verbeteren. Tussen 1921 en 1931 zal hij 22 maal een wereldrecord aanscherpen. Iets wat pas eind vorige eeuw door Sergei Bubka (polsstokhoogspringen) zal worden overtroffen.  Op de disciplines 1500 meter, 5, 10, 20 km, en 10 Engels mijl  is hij de allersnelste. Hij is op dat moment de succesvolste Olympiër ooit met 9 gouden en drie zilveren medailles. Pas in 2008 is er iemand die meer gouden medailles op de Olympische Spelen haalt dan de Finse gigant (Michael Phelps, zwemmen, 2004 en 2008).

Nurmi, de keizer van de midden -en lange afstand heeft zijn doelen verwezenlijkt Toch maakt hij zich op voor een nieuwe en laatste uitdaging: de marathon. Hij wil ook op die afstand de grootste zijn en bereidt zich voor op de Olympische Spelen van Los Angeles 1932. Hij komt aan in de Verenigde Staten, maar heeft een onverwachte tegenstander die hem de baas is. Niet op het asfalt, maar achter de burelen van de internationale atletiekunie. Jaloezie bij en een vete met een loper van het buurland werd Nurmi fataal:  De Zweedse president Edström van de atletiek unie beschuldigt hem van professionalisme. Tijdens een wedstrijd in Duitsland zou hij te veel kosten hebben gedeclareerd. Het verdict: Nurmi mag niet deelnemen aan de Spelen.
Later zou de Fin verklaren dat hij wel eens wat toegestopt kreeg van organisatoren, maar hier zelf nooit om had gevraagd. 

Rehabilitatie en verbittering

Nurmi ontsteekt de Olympische vlam

Ook in eigen land worden krijgen zijn prestaties - na de aantijging van professionalisme - niet meer de aandacht die zij verdienen Na zijn verbanning van het atletiekpodium probeert hij als zakenman succesvol te worden. Zijn laatste Olympische optreden is op de Spelen van Helsinki 1952. Na 12 jaar wachten - de tweede wereldoorlog is spelbreker - krijgen de Finnen eindelijk hun spelen. Nurmi schittert nog eenmaal door met de fakkel het stadion binnen te lopen en de Olympische vlam te ontsteken. De fakkel wordt doorgegeven door zijn vroegere held Kohlemainen.

Gebruik makend van zijn bekendheid en doorzettingsvermogen vergaart hij het een en ander aan luxe. Toch vindt hij zich niet succesvol en trekt zich terug uit het zakenleven. Hij heeft een groot virtueel vermogen opgebouwd, maar zal dit pas aan het einde van zijn leven uitbetaald krijgen als pensioen. Hij heeft zijn (hardloop) doelen in het leven bereikt maar is somber omdat hij buiten het hardlopen geen succes meer kan behalen.

Verbitterd en eenzaam wacht hij op zijn pensioen. In 1973 ontvangt hij dit eindelijk Hij zal er niet lang van genieten. Enkele maanden later is hij op de Sibeliuslaan in het stadspark van Helsinki voor altijd uitgelopen.

Last man standing

    

“Goedemorgen” zeg ik op de finaledag van het Australisch Open tegen mijn tennismaatje als ik om half 10 zondagochtend  bij hem binnenstap. Samen kijken we het nu al historisch titanengevecht  tussen Rafael Nadal en Novak Djokovic.  Met mij zijn er velen  die het commentaar van Kristie Boogert beluisteren. Via internet leven fans van beide matadoren intens mee.

Nadal overvleugeld Federer als beste speler, maar heeft tot zijn ontzetting moeten toezien hoe Djokovic hem weer heeft overtroffen. De nederlagen tegen the Djoker staan hem nog vers in het geheugen.

Hij heeft nu een plan. Agressief in de rallies zijn, Djokovic meer laten lopen en hem geen lange rally's laten opbouwen. Hij heeft zelfs een zwaarder racket genomen om meer power te verkrijgen.

Nadal begint gepassioneerd. Beter dan in zijn partij tegen Federer, toen hij in no time 3-0 achter kwam.  De eerste set duurt 88 minuten en laat lange slagenwisselingen zien. Moeilijk te zeggen wie er beter is. Djoko is van gevulkaniseerd rubber en gezegend met een forehand die kanonskogels blijft produceren. Nadal heeft alles terug, en lijkt op kerosine te lopen. De Stier  van Mallorca geeft nooit op. Geen speler die een betere wedstrijdmentaliteit heeft. Djokovic blijft de rallies domineren . 2 dubbele fouten van Djokovic in de hele match. Eentje op breakpoint en setpoint Nadal, die prompt de eerste set pakt. Rally's van 25 slagen zijn geen uitzondering. Langzaamaan pakt de Serviër het initiatief en de volgende twee sets. 1-2 Djoko.

Dan wordt het 3-4, 0-40 in de vierde set. Niemand die meer een cent geeft voor de kansen van de Rafael. Dan ontploft de Spanjaard en schakelt naar overdrive. De services zijn nu zelfs voor Djokovic lastig. 

Nadal loopt uit naar 2 -2, 4-2 30-15. Een slechte volley van Djokovic maar Nadal slaat de bal 1 centimeter aan de verkeerde kant van de lijn. Gaat Djokovic weer in het hoofd van de Spanjaard zitten?

Bij toeschouwers maakt de wedstrijd ook heftige emoties los. Vijandelijkheid en verbroedering vechten om het hardst. Nadal is een broekplukker met irritante maniertjes. Djokovic is een arrogante borstklopperige Serv.

Het wordt 4-4 in de vierde set. Het is ongelooflijk dat beide mannen zonder noemenswaardige blessures dit vol blijven houden. Fysiek en mentaal een slijtageslag zoals zelden gezien.We zijn langer bezig dan welke partij tijdens de Australian Open ooit en ruim 5 en half uur beer volgt een rallye van 31 slagen, de langst van de wedstrijd. Nadal buigt niet, Djokovic barst niet. Winst die voor het grijpen ligt verdampt in enkele ogenblikken.De mensen uit de spelerbox gaan door een emotionele cocktailshaker. Vader Nadal, oom Tony , Vlade Divac en dinnetje Djokovic weten niet meer hoe ze het hebben.

Nu breekt Djoko weer. Momenten later is het 6-5 in de 5^e set 40-30 voor Djokivc.

De Djoker vouwt zijn handen bijeen en kijkt smekend richting het opperwezen. Hij balt zijn vuist. Hij bedankt het opperwezen, en wijst naar boven. De beker glimt, camera’s flitsen, de service is hard door het midden . De backhand van Nadal blokt de bal terug met een uiterste krachtsinspanning. Bijna in slow motion zie ik Djokovic gedecideerd instappen. Hij haalt uit en met een machtig forehand verdwijnt de bal onhoudbaar in de rechter hoek.

Djoko sluit zijn ogen, gooit zijn handen omhoog en het racket weg.  Hij zijgt in elkaar en ligt lang uit op de grond. Momenten later zal hij zijn shirt kapot trekken en wegsmijten.
Nadal is op dat moment de eenzaamste man van de wereld. Zo dichtbij de titel, dat je medelijden met hem krijgt. Waarom geen gelijkspel bij tennis? Nadal berust. Hij heeft zijn beste tennis laten zien. En hij weet dat het niet genoeg was. “ Gooddamornin” zegt hij tegen de toeschouwers in zijn typische Spenglish. Het is half 2 s’nachts in Melbourne en een dampend stadion geniet na.

De foto zegt alles.  Beide mannen weten nog maar half dat ze mens zijn. Volledig uitgewoond zou Maarten Ducrot zeggen.

De bloedstollende en epische finale van de Australian Open in Melbourne is na 5 uur en 53 minuten beslist in het voordeel van Novak Djokovic. De Serviër wint met 5-7 6-4 6-2, 6-7 en 7-5 van de Spanjaard Rafael Nadal. Na bijna zes uur nagelbijtend toptennis is dit een wedstrijd om nooit meer te vergeten. Spanning, hoog niveau en een wedstrijd zonder einde.

Zo leek het.  Niet alleen is het record van de langste wedstrijd in Melbourne verbroken, maar ook was het de langste finale ooit een grand slam.

Het is namiddag. Een heerlijke partij gezien. Toch ben ik ook melancholisch. Ik ben niet uitgeput noch is mijn liefde voor tennis bekoeld. Ik realiseer me dat ik een lange tijd geen tennis meer kijk. Nooit zal een tenniswedstrijd heftiger zijn.

Australian Open 2012, verslag en tussenstand (na de kwartfinales)

Een impressie voor hen, die wel sliepen tijdens de grandslam in Melbourne, een verslag:

Helaas spelen de nederlanders geen grote rol van betekenis. Alleen Robin Haase bereikt de 2e ronde en verliest van oudgediende Roddick (net als vorig jaar).

Bij de heren weinig verrassingen in de eerste ronden. De favorieten en topseeds Djokovic, Federer, Nadal en Murray zijn relatief eenvoudig door. Ook Outsiders Tsonga , Berdych, Ferrer en oude strijders Hewitt  en Nalbandian zijn aanwezig. Nieuwe talenten zoals Dolgopolov, Raonic, Nishikori en Tomic drukken hun neus tegen het winnaarsvenster. De genoemde spelers en ander hoge noteringen komen relatief eenvoudig hun rondjes verder.

Tegenstanders heten Lorenzi, Kudla, Paire of Huta Galung en kunnen niet bogen op aansprekende resultaten op Grand Slams en fungeren normaliter als kanonnenvoer en opwarmpartners voor de matadors

Dan de vierde ronde. De overgeblevenen zijn nu van een heel andere orde. De als eerste geplaatste Nole of the Djoker, zoals enige van zijn bijnamen luiden, komt dan iemand van een andere orde tegen: Rusty “Ozzy” Hewitt. De Australische publiekslieveling , terugkomend van lang blessureleed, heeft meestal meer voor- dan tegenstanders. Zijn gebalde vuisten en het opzwepende “come on” valt niet bij iedereen in de smaak, maar hij heeft karakter in zijn donder en meer levens dan een kat.Op het moment dat Serviër denkt dat hij gaat winnen slaat Leyton als een counterpuncher terug. Djokovic verslapt en Hewitt haalt met steun van het publiek het onderste uit zijn taaie lijf naar boven. Van 0-3 achter blijft hij voor elke bal knokken en wint hij met 7-5. Djokovic laat zich tegenwoordig niet meer zo snel uit het veld slaan en de 4^e set is weer voor hem.

Murray(4^e geplaatst) is dit jaar fit uit de winterstop gekomen. Hij bereikt zonder setverlies de kwartfinale. Hij heeft daarbij wel het geluk om uitgebluste tegenstanders te treffen. Kukushkin, heeft toch tegenstanders van formaat uit de weg geruimd. Na 3 slopende 5setters tegen Garcia-Lopez, Troicki (19) en de door mij hoog aangeslagen Monfils (14, onlangs finalist in Doha) moet hij de strijd na 17 games staken met een heupblessure.

Federer (3)bereikt ook zonder grote inspanningen de kwartfinale. Tegenstander Beck vertelt hem in de kleedkamer dat hij zonder te spelen moet opgeven. Zoals vaker wordt FedExpress elke ronde beter en hoeft hij alleen de eerste ronde een set in te leveren. Zijn laatste scalps zijn Tomic en Del Potro, waar hij overheen walst.

Nadal (2) komt vindt ook relatief makkelijk de weg naar de kwartfinales. Op deze weg versloeg hij veteraan Tommy Haas en vriend en Daviscup maat Feliciano Lopez.

De Kwartfinales

Djokovic – Ferrer.

Ferrer oogt fit en loopt zoals gewoonlijk op elke bal. Beiden behouden makkelijk hun service. Nole kan hem nauwelijks breken, maar doet dit aan het einde van de set. In de tweed set komt Ferrer van 0-2 achter tot 3-2 voor, nadat Djokovic zich verstapt en naar zijn hamstring grijpt. Coaches kijken gespannen toe, is dit de nekslag van de gedoodverfde favoriet. Nee. Ferrer mag dan kerosine hebben gedronken, Novak is van gevulkaniseerd rubber en komt van  3-5 terug. Hij komt achter in de tiebreak, maar blijft ijzig koel en trekt de tiebreak meedogenloos naar zich toe. Ferrer komt deze klap niet meer te boven.

Murray-Nishikori

De Japanner heeft daags ervoor met een daverende verrassing Tsonga uit het toernooi gewipt. In de brandende zon verslaat de man met bijnaam Project 45 (beoogde ranking door Japanse achterban) de Fransman. De supersnelle rising star, formaat zakjapanner kan zijn tank niet meer opladen. Murray geeft –onder toeziend oog van zijn nieuwe coach,  de legendarische Lendl – tennisles. Nishikori maakt het land van de rijzende zon trots, Murrays doel is de eerste GrandSlam overwinning.

Federer- Del Potro

Insiders kijken likkebaardend naar deze partij. Del Potro is iemand die met zijn harde services en forehand mokerslagen Federer kan laten wankelen. Sterker nog hij heeft recent nog van de Zwitser gewonnen. Het wordt een anticlimax. Del Potro mist een aantal breakpoints in set 2 en kan zich niet meer terugvechten. Federer danst weer als vanouds en wint efficiënt.

Nadal-Berdych

Nadal heeft tijdens de kerst kritisch in de spiegel gekeken en probeert met een zwaarder racket zijn nieuwe kwelgeest Djokovic te bestrijden. Berdych ziet er goed uit en oogt agressief in de rally. Geen breaks in de eerste set. Berdych heeft dan 6 tiebreaks gespeeld én ze allemaal gewonnen. Nadal is nerveus en is boos op de umpire. Berdych wint de tiebreak. In de tweede set haakt hij aan als Nadal probeert te versnellen. Wederom een tiebreak. Nadal heeft het zwaar, maar met 8-6 trekt hij de stand weer in evenwicht. Nadal gaat beter serveren en worstelt zich onder de  druk van berdych uit. Het zijn maar een paar beslissende ballen, maar de ijzersterke wedstrijdmentaliteit van Nadal geeft de doorslag.

De Revelaties

Nishikori, Tomic en Dolgopolov laten indrukwekkend tennis zien en gaan zeker nog toernooien winnen. Servicekanon Raonic valt wat tegen en kon nog niet tegen lange partijen in de hitte, Ook Hewitt laat zien nog steeds te kunnen tennissen. Na 14 opeenvolgende acte de presences zal het echter de vraag zijn of we hem ooit nog echt hoge ogen zien gooien. Kukushin is ook zeker iemand om in de gaten te houden.

Het vrouwentoernooi

Bij de vrouwen presteerden de Italiaanse Errani (die ook in de dubbel tot en met de halve finales is gekomen) en de Russische Makarova opvallend. Ze wint van een in topvorm zijnde Kanepi en stuurt 5 voudig winnares en favoriete Williams kansloos in 2 sets naar huis. In de kwartfinale delft ze het onderspit tegen een ouderwets op dreef zijnde Sharapova.Clijsters , terug van blessures en oud winnares pakt Na Li en de nog Grand Slam- loze nr. 1Wozniacki in. Kvitova en Azarenka hebben hard getraind en komen makkelijk hun ronden verder.

Bizarre momenten en impressie

Naast alle fantastische ralley’s en onmogelijke ballen (de lob van Federer op setpoint tegen, in zijn partij met de 2,25 meter lange Karlovic is nu al legendarisch) waren er bijzondere momenten.

Favoriete Kvitova miste een smash volledig (zonder wind of zonlicht) en was zo van slag dat ze de volgende 9 punten ook verloor. (maar de tiebreak weer won). De Open werd niet alleen door oud winnaars, uitzinnige en ultiem uitgedoste fans bezocht, maar ook door zwermen meeuwen. Dit gaf kolderieke Hilbert van der Duim momenten te zien, als er weer een vogelpoepie op de baan lag.  Een ander bizar moment was de beslissende tiebreak die Berdych van Almagro won. Almagro speelde in volle vaart een bal over het net op het lichaam van de Tsjech. Die was des duivels en weigerde na afloop de Spanjaard een hand te geven. Het über sportieve Australische publiek pikte deze doodzonde op en floot hem massaal net zo lang uit totdat hij het stadion uit was. Tenslotte zijn de ballen al na 3 games pluizig en worden er minder aces mee geslagen. Isner sloeg er in 3 ronden nog steeds 92.

Vooruitblik winnaars

Bij de dames maakt Victoria Azarenka de meeste indruk door agressief en gefocust spel. Uiteraard  hebben Clijsters en Sharapova een grotere palmares en ervaring en speelt Kvitova ook goed tennis. 

Gezien het afgelopen jaar en de energie die bespaard of verspild is zie ik de finale tussen Federer en Djokovic uitmonden. Nadal worstelt met vorm en blessures, djokovic weet hoe hij Murray moet verslaan. Uiteraard zal wel iedereen heel moeten blijven, want de Australian Open is mooi maar keihard. Borg en Abba zeiden het al: the winner takes it all!

Kinderlijk eenvoudig supportersgeweld

De KNVB gaat amateurvoetballers harder straffen. Excessen in het amateurvoetbal worden strenger aangepakt. Bij voetbalgeweld denk je voornamelijk aan hooligans (supporters!?) of voetballers die elkaar te lijf gaan. Of agressie tegen de scheidsrechter. Maar wie beschermt de supporter tegen de speler?
De doorgedraaide voetballer van Amsterdam Noord die de dood van de onschuldige 77 –jarige supporter van OSD op zijn geweten heeft zit gelukkig vast voor poging tot doodslag. Hopelijk lukt het de instanties hem de rest van zijn leven van de velden te weren.

De omgekeerde weg kan natuurlijk ook: een supporter die een voetballer (keeper) aanvalt. Uiteraard verwijs ik naar nu al historische bekerwedstrijd van AZ tegen Ajax. Burgerrechter en tuchtcommissie KNVB aan de slag. Wesley straf, Ajax straf en de toeschouwer straf.

Maar ook creatieve oplossingen. Opnieuw beginnen met 0-0 , nieuwe opstelling, nieuwe spelers én nieuwe toeschouwers. Kinderen die een gratis buitenkansje wordt geboden. Alles beter dan een naargeestig leeg stadion. Nee, toch maar geen vrouwen erbij. Je weet nooit of Wesley of andere fanatici als travestiet een gokje wagen om het stadion binnen te komen. Levert trouwens genante taferelen op bij het fouilleren.

Dan de wedstrijd zelf. Wernbloom van AZ is inmiddels naar een stad verkast waar ze wel sneeuw in de winter hebben (Moskou).  Frank de Boer dekt zich vooraf in door te stellen dat de competitie belangrijker is.
Een twaalfde (jonge)man in de vorm van de massaal toegestroomde schoolkinderen die een stoomcursus supporter krijgen. Spontane geestdrift op de tribunes, zonder dat je bang hoeft te zijn voor een schop in je nek. De Belgische verdedigers Jan Vertogen en Toby Alderweireld kunnen elkaar nauwelijks verstaan, terwijl ze toch dezelfde taal spreken.
20.000 kinderstemmen joelen. Ook als er niks te joelen valt. Of de beladen wedstrijd in de hoofden van de spelers is gaan zitten laat zich raden, maar het wordt een aantrekkelijke nerveuze wedstrijd. Ik zie een beter AZ. De Alkmaarders combineren makkelijk en zijn een team. Ajax valt niet mee. De godenzonen hebben een aantal zwaarlijvige tobbers in de gelederen. De nauwelijks tot beweging aan te sporen Sulejmani en Jansen genieten nog even van hun winterstop. Een zwoegende Siem de Jong scoort tweemaal, maar hij voorkomt niet de 2-3 nederlaag. De scheidsrechter is ook niet foutloos. Hij  hoeft geen rode kaarten te trekken of de wedstrijd te staken. Bobo’s, (wannabe) bestuursleden en trainers hopen dat deze wedstrijd snel achter de rug is. In tegenstelling tot de nieuwe supporters.

Zondag het laatste deel van het drieluik dat AZ en Ajax opvoeren. Eens kijken of AZ nog steeds brutaal de ranglijst aanvoert. Valt Ajax (lees: Frank de Boer) door de mand? Maar  eigenlijk ben ik nog meer benieuwd naar de randverschijnselen: zijn er nog (ludieke) acties van supporters of spelers?  Hoeveel kinderen zitten er zondag in het stadion?

Want de historische bekerwedstrijd trapte wel twee open deuren in: “Elk nadeel heb zijn voordeel” en  een “kinderhanden is gauw gevuld”

Zelfs toen de wedstrijd al lang en breed was afgelopen hoorde je nog blije kinderstemmen een nieuwe yell aanheffen: “Wesley bedankt, Wesley bedankt!”

Fitte Fin; de Fun factor

 Tennis en Finland. Het doet me enigszins denken aan die Spaanse 

“schaatser” Antonio Gomez, die in de jaren 70-80 de harten stal van het Nederlandse schaatspubliek. Niet dat hij er wat van kon, maar dat was nou   juist het leuke. Schaatsen en Spanje, een ongewone combinatie. Vandaag zag ik hem weer op de buis.

En dat heb ik het niet over Gomez (die nu zijn dochter coacht, maar dat ter zijde), maar over een tennisser uit een niet-tennisland, die wel degelijk al jaren met de subtoppers mee doet. Ik heb het over Nieminen. Wie?

 Jarkko Nieminen. Fitte Fin, flegmatiek, 31 jaar oud. In 2009 de nr. 42 op de wereldranglijst en kwartfinalist op Ronald Garros, Wimbledon en Australian Open (2008). Afkomstig uit het land van de 1000 meren, waar stugge mannen wodka hijsen, keiharde rock spelen, bomen kappen of mobieltjes ontwerpen. Het land waar ijshockey, skischans springen, speerwerpen en in een verder verleden hardlopen een prominente plaats innemen. Maar tennis? Hij is al jaren de eenzame local hero die deze sport van Finse successen voorziet. In eigen land weten de media niet goed wat ze met hem aan moeten. Tot nu toe is het succes niet overgeslagen op andere Finse tennisspelers. Zijn voorkomen heeft wat weg van Davydenko, ook zo’n antiheld, maar dan minder alienesk. Het maakt hem misschien de vreemde eend in de bijt op de toer. The odd one out, maar ook sympathieke underdog, waar ik een zwak voor heb ontwikkeld.

Al meer dan 13 jaar scheert deze globetrotter de toernooien af. Van Estoril tot Adelaide. Gravel, kunstgras of hardcourt. Zijn eerste ATP finale was in Stockholm, waar hij in een spannende vijfsetter, de eer aan onze Sjeng Schalken moest laten. In 13 finales wist hij slechts eenmaal de zege te grijpen. In 2006 ( Auckland ) bereikt hij tegen Mario Ancic in twee soepele sets zijn tennisplafond. Even dacht ik dat hij zijn racket aan de wilgen had gehangen. Hij kwam wat minder in de uitslagen voor, moest kwalificaties spelen bij toernooitjes, om in –pak ‘m beet- Umag te mogen figureren en bivakkeerde rond de 100e plaats op de ATP ranglijst.

Afgelopen oktober stond hij er weer. In hetzelfde Stockholm wist hij weer de finale te halen. Helaas geen champagne. Deze week timmert Jarkko er lustig op los en bereikt na 7 wedstrijden (inclusief kwalificaties) de finale van het ATP in Sydney. Tegenstander Benneteau heeft ook nog geen titel op zak. Ook in de dubbel zit hij er nog in. Hopelijk heeft hij nog energie over voor de naderende Australian open. Ik geef het je te doen. Recupereren van jetlag, inspannende partijen op hardcourt onder de Australische zon. Je moet jezelf goed kunnen verzorgen en beschikken over een crashproof lichaam en dito instelling.

Stiekem hoop ik dat hij de finale gaat halen van de Australian Open. Waarom niet? Hij is in vorm, underdog en Nadal is ook maar van vlees en bloed. Andere favorieten geven steeds vaker toe aan de slopende tour en de onvermijdelijke blessures en pijntjes. De fitte Fin gedijt goed op het Australische werelddeel. Maar ook in Scandinavië. Een echte globetrotter die zich ontworsteld heeft aan de Finse landsgrenzen en gedwee zijn interviews afdraait.  Miskend in eigen land? "who cares", zegt Nieminen.

Deze veteraan heeft gewoon pure liefde voor het spelletje. Jarkko hoeft niet gezien te worden door media, supporters. Handtekeningen, ballen en shirts weggeven laat hij graag over aan de Nadals van deze wereld. Jarkko wil gewoon zijn wedstrijden kunnen spelen en hoopt nog lang mee te kunnen draaien in het tenniscircuit.

Zou hij daarom nog zo fit zijn?

naschrift: Nieminen zal het toernooi in Sydney op zijn naam schrijven, maar op het Australian Open snel uitgeschakeld worden

Winning mood

Zelfvertrouwen is een begrip dat behoorlijk vluchtig is. In de ene sport heeft het meer invloed dan de andere. Bij een teamsport kan je je optrekken aan de andere spelers, maar bij een sport als tennis is dit  veel lastiger in te schatten. Een ongelukkig verloren partij kan soms lang doorwerken. Vraag dat maar aan schaker Boris Spasski, in zijn legendarische WK 2kamp tegen Bobby Fischer.

Vorig jaar zag ik Neerlands momenteel beste tennisser, Robin Haase in actie in de halve finale van een ATP toernooi tegen de Fransman Benneteau. Na ongeveer 7 matchpoints en de hele partij voor te hebben gestaan moest onze landgenoot uiteindelijk na een thriller het hoofd buigen. Niet omdat zijn service, techniek of fitheid minder was. Je zag aan de lichaamstaal dat Benneteau zich steeds comfortabeler voelde. Met een uitstraling van “dat laatste punt ga je toch niet maken”. Bij Haase zag je de frustratie, het gebogen hoofd en angstig tennis.

Maar als je hem dan tegen komt bij de Masters in het topsportcentrum Rotterdam, dan is het een heel ander verhaal. Vertrouwde omgeving, vertrouwde tegenstanders en belangen die niet al te groot zijn. Je ziet hem dan rustig tussen het publiek zijn dingen doen. Het is dat hij zijn tennispak aan heeft, anders zou je hem voor een bezoeker aanzien. Robin slaat en verslaat met speels gemak. Waarom? Hij weet dat hij de beste is (in dit veld)en twijfelt geen moment aan zichzelf. Zelfvertrouwen dat de winning mood veroorzaakt. Tennissers kunnen dit vertrouwen in een volgend toernooi weer kwijtraken of oppikken,  of soms een jaar lang in de versukkeling raken (Thiemo de Bakker?).

Afgelopen week ook weer een mooi staaltje gezien van zelfvertrouwen op het kunstijs. Sven Kramer die na een jaar afwezigheid weer een titel binnen wil slepen. Na een lage klassering op de eerste 500 meter, bekent hij toch niet helemaal gerust te zijn op een goede afloop. Maar dan komt de 5000 meter. Hij zet zijn zelfvertrouwen knop aan. Belangrijker nog, hij weet hem weer te vinden!

Volgens mij ging dat als volgt; Sven doet zijn trainingspak uit, schudt wat met de kuiten en voelt als vanouds de gezonde spanning in zijn lijf. Hij kijkt bijna hautain de baan in en monstert zijn tegenstander, die hem geen angst in kan boezemen. Als een kat spant zijn lichaam zich als de starter hem naar de streep dirigeert. Het startschot weg en alle gebalde energie komt vrij. Hij vindt zijn cadans en in zijn hoofd heeft hij het volgende gesprek:                                                                                                           
    “Sven jongen, het ijs voelt weer vertrouwd en je hebt al deze gasten het snot voor de ogen gereden, je bent lichamelijk weer de koning. Versnellen kan je als geen ander. Dat je wint heb je al zo vaak bewezen. Je hebt ook geen coach nodig om je de juiste baan te wijzen. Gewoon op die automatische piloot en knallen. Zorg dat je marge op de nummer 2 opbouwt en dan morgen de titel grijpen.” En aldus geschiedde. Waarom? Naast harde trainingsarbeid het vertrouwen dat er weer is.

Sven Kramer.Net zo ongrijpbaar als het begrip zelfvertrouwen,

Voetbal is emotie

Dagenlang had ik me verheugd op de bekerkraker tussen Ajax en AZ. In mijn geheugen zat nog de competitiewedstrijd (2-2) in Amsterdam, waar AZ met mooi voetbal de boventoon voerde, maar vergat de vis op het droge te trekken. De wedstrijd die nu bezig was haalde een beduidend minder niveau. Ik betrapte me erop dat ik enigszins verveeld hoopte op wat spectaculair spreekwoordelijk vuurwerk op het veld. Dit kwam sneller dan ik gehoopt had. Maar wel op een onverwachte en in Nederland unieke manier.

Na een aanval van AZ, stormt een 19-jarige jongeman via de relatief makkelijk toegankelijke invalidenplaats (Noordzijde) het veld op. Hij is boos op de AZ-doelman, Esteban.
Hij blijkt een stadionverbod te hebben en heeft zich laten ontvallen om de wedstrijd te willen ontregelen.

Hij is kiest AZ-doelman Estban Alvarez als slachtoffer. Niet alleen gaat het vijandige publiek tegen hem tekeer, de sluitpost is ook zijn dichtstbijzijnde mikpunt. De hooligan stormt op hem af en probeert hem een in de rug te trappen. Terwijl veiligheidsmensen te laat komen aanlopen, handelt Esteban in een primaire instinctieve reactie. Hij draait zich bijtijds om en kan een schop afweren. Zijn belager valt op de grond, en krijgt twee schoppen van de geschrokken doelman. Het einde voor de hooligan, maar het begin van dit verhaal. 

Scheidsrechter Nijhuis overlegt, neemt even de tijd om na te denken en op koele bijna autoritaire manier grijpt hij de rode kaart uit zijn borstzak. De nog steeds met adrenaline doordrenkte Esteban moet tegen gehouden worden, anders grijpt hij de arbiter bij de keel. AZ-spelers geloven hun ogen niet. Een groter contrast tussen 2 mensen is nauwelijks voor te stellen. Terwijl woede en ontzetting zich meester maakt van de AZ spelers, 

 loopt coach Gert Jan Verbeek het veld op en sommeert hen de kleedkamer op te zoeken. Het arbitrale trio blaast ook reddeloos de aftocht en even later voor het voorlopige einde. Emotie tegenover zakelijke regels.

Vervolgens zijn daar de reacties van Theo Jansen, Frank de Boer, financieel directeur Arie Slop, die zich op de vlakte houden. In ieder geval hoor ik geen steunbetuiging. Is het schuldbesef, vrees voor verkeerde uitspraken, een financiële strop, of verkeerde beslissingen. Kenmerken van hen,  die er zakelijk in staan.

Verbeek handelt juist uit (verstandige) woede. Het AZ kamp durft het veld niet meer op, is de officiële reden.  Angst, ongeloof  of woede? Op Twitter regent het ondertussen reacties. Bijna iedereen toont begrip voor de doelman en de actie van Verbeek. Demy de Zeeuws prijst Verbeek en het staken van de wedstrijd. Tijdens de persconferentie legt Nijhuis bedremmeld nog eens uit dat hij puur de regels heeft gevolgd.

De regel van de KNVB snap ik nog wel. Als ik als speler een toeschouwer in elkaar beuk, dan heeft dat weinig meer met sport te maken.  In het geval van AZ-keeper Esteban is er echter geen actie die door hem bewust gekozen is.  Het is verweer (noodweer) tegen een onverwachte  vliegende karatekick waarin een primaire reactie naar boven komt.

Nijhuis en consorten van de voetbalbond hadden  te rade moeten gaan bij regel nummer één: De redelijkheid. Begrijpelijk menselijk gedrag dat regels voor standaardsituaties naar de achtergrond verwijst.

De verantwoordelijken bij de KNVB, de scheidsrechterscommissie zijn blijkbaar lieden die òf nooit gevoetbald hebben òf een compleet gebrek aan emoties etaleren. Iets waar je niet in mee hoeft te gaan, maar wel begrip voor dient te hebben. Voetbal is namelijk emotie.

Waar zag ik dat eerder. Het was – toevalligerwijs?- in dezelfde Arena.  Oprechte woede tegenover onderkoelde zakelijkheid. De boze man was niet geïnformeerd over de aanstelling van een technisch directeur. Kom, hoe heet hij ook alweer?

Vreemd luchtje

Het is de laatste ronde in de poulefase van de Champions League; Ajax moet tegen Real Madrid de schade zien te beperken. De concurrent voor een plek bij de laatste 16 heet  Olympique Lyon, dat de strijd aangaat met Dinamo Zagreb. Zowel de Nederlanders als de Fransen kunnen op 8 punten eindigen. Ajax heeft echter een veel beter doelsaldo. De geplaagde Amsterdammers – waar binnen als buiten het veld donkere luchten zich samenpakken - kunnen wel een oppepper gebruiken.

Bij rust staat Ajax 0-2 achter en heeft Olympique op slag van rust met een afzwaaier 1-1 binnengeschoten. Na rust komt de Franse doelpuntenmachine op gang en is het binnen 7 minuten 1-4 voor Olympique.

Mijn gedachten gaan terug naar Spanje-Malta, het drama van Sevilla. Het was de laatste wedstrijd voor de kwalificatie EK 1984 in Frankrijk. Spanje weet dat ze met 11 doelpunten verschil moeten winnen, wat niemand voor mogelijk houdt. Na de 1-1 van Malta al helemaal niet meer. In de 2^e helft scoren ze als een dolle; de keeper (Bonello) ziet er niet goed uit en met een 12-1 overwinning plaatsen de Spanjaarden zich. Bondscoach Kees Rijvers ging tijdens die monsterscore bij de buren een potje kaarten. Hij geloofde niet in een slechte afloop en hoefde zijn zenuwen niet te verbijten.

Dat is bij deze wedstrijd anders, Frank de Boer heeft geen keuze en zal lijdzaam toekijken.  Ook de trainer van Ajax wenst(e) zich niet bezig te houden met rampscenarios. In recordtijd loopt Lyon uit naar 1-7. Zagreb laat (bewust?) over zich heen lopen. De Boer weet dat zijn ploeg vanaf de 70^e minuut nog zeker tweemaal moet scoren tegen het ongenaakbare Real.  Zijn ploeg rent, vliegt en ploetert. De Champions League dood lonkt, de gladiolen verwelken.  Het lukt niet en Frank Snoeks spreekt van een bittere avond voor het Nederlands voetbal. 
Na afloop een ploeg die verdoofd rondloopt.

De paralellen met de wedstrijd van Malta zijn overduidelijk. En dan heb ik het niet alleen over het scoreverloop. Ook voor Zagreb gaat het om een recordverlies en bijna alle goals vallen in de 2^e helft. Olympique heeft in de Franse competitie nooit meer dan 3 goals gemaakt. Wat zou men in de rust in de thee hebben gedaan bij Lyon? Of zou er wat in de thee zitten bij Dinamo?   

In Nederland wordt al gespeculeerd over een onderzoek en ik zie een foto van een knipogende Kroaat. 

De Franse krantenkoppen zijn daarentegen chauvinistisch-lyrisch over de prestatie van Lyon. Het is ook heel knap om 6 goals in een half uur te maken. Tegen Excelsior lukt je dat niet. Kritische geluiden komen alleen van de Franse toezichthouder van het gokwezen. Opvallend genoeg was sinds het begin van de tweede helft de goksite Unibet tot na het einde van de wedstrijd uit de lucht. De website gaf onderhoud op als reden. Raar, want zoiets plan je, als commercieel bedrijf niet in op het sportieve hoogtepunt van de week.

Ik kijk naar buiten en zie donkere luchten. Donker is niet helemaal het woord. Een vreemd luchtje, schiet het door mijn hoofd.

Het Uitsyndroom

Voor AZ koester ik warme gevoelens; ergens heb ik heb altijd al een zwak gehad voor het Galliërs clubje uit Alkmaar.
Het is 1980. ’s Avonds laat lig ik als klein jongetje, onder de dekens te luisteren naar mijn kleine transistorradio op minimale geluidssterkte. Het toenmalige AZ’67 komt uit in de UEFA Cup. Een tocht die hen via vergeten clubs als Red Boys, Radnicki Nis, FC Sochaux en Lokeren naar de finalewedstrijden tegen het Ipswich Town van Arnold Muhren en Frans Thijssen voert (0-3 uit verloren).

Wat toen al opviel, is dat in géén van de uitwedstrijden (afgezien van het altijd lastige Luxemburgse Red Boys Differdange) gewonnen werd. In 1980 was er geen haan die hier naar kraaide, maar volgens diverse media hebben de Alkmaarders tegenwoordig een (Europees) uit-syndroom.
In thuiswedstrijden is AZ een soepel ogende machine met fitte dynamische spelers, die in de vorm van de Zweed Rasmus Elm zijn motor én geheime wapen heeft. De 3 voorafgaande thuiswedstrijden in de competitie leverden soepele overwinningen op. AZ is zelfs recordhouder in Europees verband door 31 maal ongeslagen te blijven in de eigen veste.

De koploper van de eredivsie is echter verworden tot een patiënt. Een syndroom is een namelijk een ziektebeeld: een verzameling van steeds tezamen voorkomende klinische verschijnselen/ symptomen, die meerdere oorzaken kunnen hebben.
Het symptoom is duidelijk: Zo gauw men de lands- en provinciegrenzen verlaat, stroomt er geen kaas maar pap door de AZ-benen. Dit was duidelijk te zien in de laatste Europa League wedstrijd. In de wedstrijd tegen het nationaal uitgespeelde en internationaal uitgeschakelde Malmö FF, waren de Alkmaarders geen schim van zichzelf. Risicoloos, futloos en krampachtig voetbal leidde ertoe dat het middelmatige Malmö optisch een gevaarlijkere indruk achterliet. Toch waarschuwde de trainer al voor een onderschatting tegen de nog puntloze Zweden. Weer geen winst in een Europese uitwedstrijd. Een voortzetting van de reeks, die nu al bijna 3 jaar duurt. Is dit een patroon?

Ik zie nog hoe Louis van Gaal in 2007 op een zonnig Woudestein, geheel in stijl met de kleuren van zijn club, eerst rood dan wit aanloopt. Op bezoek bij het al gedegradeerde Excelsior vergooit men de titel op de laatste speeldag. Is het ziektebeeld toen ontstaan? “Excelsior uit, altijd lastig”, moet men in de spelersbus gedacht hebben. Afgelopen zondag tegen Heerenveen moet het Friese volkslied eveneens een unheimisch gevoel hebben opgeleverd. De thermometer gaf in elk geval 5-1 aan.

De oorzaken van het syndroom zijn lastiger te achterhalen. Als je ergens van bewust wordt gemaakt, ga je er op letten (ongeacht of het waar is). Voor je het weet wordt het een selffulfilling prophecy: de energie gaat de verkeerde kant op en spelers raken uit hun “flow”. Of is dit nu amateur-psychologie mijnheer Verbeek?

Mocht AZ in de Nederlandse competitie in de laatste speelronde nog titelkansen bezitten, dan hoop ik dat ze in hun eigen stadion spelen en zo niet, beterschap gewenst!