Doorduwzetter zet nieuwe ster voet dwars en wint Masters

New kid on the block Janowicz

De twee finalisten voor het hooggenoteerde Masters toernooi in Parijs kwamen dit jaar uit Spanje en …Polen.

Jerzy Janowicz is een talent dat in snel tempo doorbreekt en een droomweek beleefde door in een sterk veld de finale te halen. De nieuwe Poolse held heeft het in zich om een wereldtopper te worden. Hij heeft een harde forehand, sloeg in de finale een serve met 242 km/u en kan ook met dropshots strooien als het moet.  De qualifier versloeg met Andy Murray,  Janko Tipsarevic en Gilles Simon drie (voormalige) top 10 spelers in één week.

Tegenstander David Ferrer gaat al wat langer mee, verkeert in goede vorm en beleeft zijn beste jaar. Hij won al 6 toernooien in 2012 waaronder het  toernooi een week geleden in zijn thuishaven Valencia. 

Ferrer beleeft een topjaar

Ferrer - een typische doorduwzetter - die het niet van zijn lengte moet hebben,  is te groot voor het servet en te klein voor het tafellaken. Hij probeert het met inzet te compenseren. Iets wat hij makkelijk kan, want de Spanjaard  is waarschijnlijk de fitste speler van het circuit. Ferrer wint wel vaak, maar nog nimmer een Grand Slam of een Master toernooi.

De vechter krijgt met zijn spel altijd de handen van het publiek op elkaar voor zijn nooit aflatende werklust. Na een gelijk opgaande eerste set wist Ferrer op 4-4 een tandje bij te schakelen en na een lange game Janowicz eindelijk te breken.  In de tweede set was de verrassing van het toernooi mentaal en fysiek op en kon de inwoner van Valencia zijn eerste Masters titel op zijn erelijst bijschrijven. Hij was hier oprecht blij mee. Nadat hij geëmotioneerd op de grond viel, bedankte hij nadrukkelijk zijn trainers en familie. Als beloning geldt de deelname aan de World Tour Finals Masters.

Del Potro schudt de Alpen los

Del Potro. Winnaar van de US Open. Als hij niet geblesseerd is een top 10 speler en gevaarlijke outsider voor elk toernooi. Maar nog niet gerekend bij de absolute top (4). Vandaag mocht hij het voor de zevende keer dit jaar opnemen tegen Federer. Alle keren verloor hij, zoals begin dit jaar in de finale van Rotterdam. De tovenaar van Tandil mocht in het hol van de leeuw proberen om King Roger in de indoorhal van Basel een poets te bakken. Geen gemakkelijke opgave, want Federer stond de laatste viermaal in de finale en wist in 2009 en 2010 te winnen.

Na een eenvoudige eerste set, gewonnen door Federer wist de Argentijn terug te komen. Op 5-5 had Delpotro een breakpunt, maar Federer werkte deze geroutineerd weg met een paar aces weg. In de tiebreak wist Federer de stand gelijk te trekken en leek hij ook de partij naar zich toe te trekken. Het werd echter wederom een tiebreak in de derde set. Daar nam hij een 3-2 voorsprong, maar produceerde hij een paar onbegrijpelijke afzwaaiers. Misschien dat de druk in zijn geboorteplaats hoger is dan elders. Zelfs de Zwitser kan dus nerveus zijn. Del Potro kan uiteindelijk door een laatste misser van Federer de prijs in ontvangst nemen. Het is niet bekend of dit weer een echte koe is. Roger heeft er namelijk al 1 in zijn tuin staan. De Zwitser reageerde zoals gebruikelijk sportief. ''Je hebt geweldig gespeeld en verdiend gewonnen''. ''Ik heb je dit jaar een paar keer maar net verslagen, nu was het jouw beurt. Ik ben blij voor je.''

Shanghai Masters en de drie tegenstanders van Andy Murray

Voordat de laatste Olympische spelen werden gehouden was Murray een tennisser die leuk mee deed. De hoop – tegen beter weten in? – van de Britten. De hoop op een Britse Wimbledon winnaar sinds 1936. Voordat de US Open van dit jaar afgelopen waren, was Murray een verliezer. Een uitstekende tennisser, maar geen winnaar. Nimmer een Grand Slam kunnen winnen.

Maar dit jaar is alles anders voor Murray. Murray was op de Australian Open al dichtbij een finaleplaats door (onder toeziend oog van coach Lendl) mentaal weerbaar partij te geven aan zijn kwelgeest Djokovic. Pas bij 7-5 in de vijfde set moest de Schot buigen voor de toenmalige en huidige nummer 1 van de wereld. Murray wint later de Olympische Spelen en verslaat de Djoker in de finale van de US Open. De tennistop staat op zijn kop. Is Murray een tijdperk aan het omkeren en gaat hij de traditionele top 3 (waaronder ook Federer en Nadal) in finales verslaan?

Vandaag staan beide heren elkaar sportief naar het leven in de finale van het ATP Masters toernooi in Sjanghai, waar de Chinese toeschouwers massaal en dolenthousiast waren toegestroomd.

Murray begint agressief en met services als bliksemschichten aan de eerste set. Djokovic lijkt dit jaar wat vermoeider en moet lijdzaam toestaan hoe hij de eerste set verliest. Na 7-5 verlies smijt `Nole` woedend zijn racket naar de filistijnen. Beide heren zijn emotie tennissers. Wat ook zijn voordeel kan hebben: frustraties weg laten vliegen kan erg bevrijdend werken.

De tweede set is er één breakpunt voor Murray die hij meteen pakt. Op 5-4 30-0 lijkt Murray in twee sets wederom te winnen.  De Djoker lijkt zich te verzoenen met een gang naar de slachtbank. Dan volgt er  een bal over Djokovic heen.  Deze wil zich niet laten vernederen. “Hij  is zelf de heerser toch?”zie je hem denken. Er is nog maar een manier om het momentum in deze rally en in de hele wedstrijd over te pakken: een bal door de benen. Murray lijkt te schrikken als hij de bal van de Serviër hard onder het lichaam en over het net op zich af ziet komen. Djokovic pakt het punt met een magistrale dropshot.

Het lijkt of Djoko veranderd van Mister  Hyde naar Dokter Jekyll. Hij verbergt zich niet langer en wordt weer de jakhals. Hij lacht, laat vuistjes zien en is weer de ongenaakbare winnaar op de baan. Hij komt terug tot 30-30 en overleeft op magistrale wijze een matchpoint door een winner te slaan. De Chinezen worden verwend met top tennis van de bovenste plank. Na 5 punten op rij van The Choker (het lijkt of Murray en andere tegenstanders soms verlamd worden door Djokovic) is het 5-5 en 40-0 voor de Serviër.  Murray gooit met zijn racket, waar is Lendl? Murray wordt slordig en heeft tijd nodig om zich te herpakken. De frustratie spat er vanaf. Murray heeft zijn woede uitbarsting nodig en hervind zich. De twaalfde game gaat naar Murray en er komt een tiebreak. Na 2-0 komt Djokovic met 4-6 achter. Het lijkt even of Mr. Hyde terug gekomen is.

Nadat zijn service onterecht wordt uitgegeven haalt hij vol uit en in de hoek op de lijn . De mini break is weg. Een goede service 6-6 en het tweede matchpoint verdwijnt ook. “Nole, nole!”, schreeuwen de toeschouwers, die de boventoon voeren.  Murray schreeuwt het ook uit, na zijn zoveelste gemiste kans op de titel. Niet alleen de toeschouwers zitten met dichtgeknepen kelen te kijken. In de ban van de Choker. De lijnrechter geeft een bal onterecht uit op 7-7. Matchpoint 4 dient zich aan. Een bal op de voeten van Murray wordt door het  publiek uit gezien. Luidruchtige reacties. Murray denkt ook dat hij uit gaat en  staat verstijfd 8-9

Toch komt er nog een vijfde matchpoint voor Murray, die tegen een dier vecht. Een kat heeft negen levens… Een aardige vergelijking maar hij gaat  mank, omdat The Choker er meer heeft. Djokovic heeft iets extra’s als de druk maximaal is. Met 11-9 pakt de Serviër de tweede set.

De temperamentvolle Schot laat zijn agressie en gemopper de volle loop. Bij 3-2 heeft  Djokovic  het momentum, maar Murray leidt. Beide  spelers rekken en strekken. Ze voelen de fysieke pijntjes na ruim 3 uur intensief top tennis. Murray vecht jaarlijks tegen drie tegenstanders die hem in finales de baas zijn. Vandaag staan er ook drie tegenstanders op de baan: Hyde, Jekyll en the Choker/Djoker. Met alle kracht en snelheid van de wereld die de Schot bezit is dat te veel van het goede.

Murray is op 3-3 in de derde set zijn voetenwerk en zijn geloof  kwijt. Hij maakt nog enkele mooie punten maar kan zijn fantastische loopwerk niet meer volhouden tegen zijn drie denkbeeldige tegenstanders. Djokovic wint deze memorabele partij met 7-5 , 6-7 en 3-6.

Een kleine pleister op de wonde is het feit dat Murray sinds lange tijd weer op plek 3 van de tennis ranking is beland. Hij is dit jaar echt de vierde musketier geworden in plaats van het laatste wiel aan de wagen van het mondiale toptennis.

Federer verslaat Nederland in Davis Cup

Eerste dag Davis Cup Nederland -Zwitserland

Vandaag streden Nederland en Zwitserland om een plaats in de wereldgroep.
Op de aangelegde gravelbaan bij het Westergasterrein in Amsterdam kwam Federer in actie voor de eerste partij. Lang was het onzeker of de winnaar van Wimbledon zijn opwachting zou maken. Federer die inmiddels al 12 partijen in de Davis Cup heeft gewonnen in zijn single had weinig moeite met Thiemo de Bakker. De vervanger van de zieke Igor Sijsling werd in drie sets (6-3 6-4 6-4) opzij gezet.

Regen en wind maakten het de tennissers p vrijdag moeilijk, maar de Nederlanders konden rekenen op een massale steun van de in oranje uitgedoste supporters. 
De hoop voor de Nederlanders ging uit naar kopman Robin Haase. Hij nagm het op tegen de top 20 speler Stanislas Wawrinka. De Zwitser, die wisselvallig speelde, benutte zijn derde matchpoint in de tiebreak van de vierde set. In de tweede set was Haase nog lanszij gekomen. De Hagenaar kreeg in de derde en vierde set maar liefst negen breakkansen, maar wist er daarvan geen enkele te benutten. 
Door de beide nederlagen dreigt zaterdag in het dubbelspel al een voortijdige beslissing. In principe nemen Federer en Wawrinka het dan op tegen Haase en Jean-Julien Rojer. Bij winst handhaven de Zwitsers zich op het hoogste niveau.

Dag 2

Rojer en Haase blij na zege

In het herendubbel komt Nederland scherp aan de start. Dubbelspecialist Jean Julian Rojer en Haase zijn een  inmiddels ingespeeld en afgestemd koppel. De tegenstanders hebben in Federer en Wawrinka tegenstanders van formaat. Federer is de absolute top als single speler, maar in de dubbel hebben de beide Zwitsers ook een reputatie: goud op de Olympische Spelen in 2008. De Nederlandsers zetten druk vanaf het begin. Bij 4-4 breekt Oranje de Zwitsers en pakt meteen de eerste set. M met scherpe en tactische volleys worden de Zwitsers in 4 sets aan de kant geschoven. (6-4 6-2 5-7 6-3).Tussenstand 2-1. Maar wie stopt Federer op zondag?

Dag 3

De  Nederlandse kopman Robin Haase mag het opnemen tegen  Federer. S'werelds beste tennisser houdt niet van gravel en  op verzoek van Haase en Siemerink is er dus een trage gravelbaan aangelegd. In de eerste set komt Haase niet uit de verf en Federer is belust op revanche.Pas in de derde set komt Haase los, maar Federer maakt het in 6-1, 6-4 en 6-4 solide af. Nederland blijft in de Europese zone en Zwitserland verlengt het verblijf in de Wereldgroep. 

Murray doorbreekt de Britse tennisban

Fred Perry

Een uitzinnig Arthur Ashe stadion begroette Andy Murray en Novak Djokovic in - de vanwege weersomstandigheden uitgestelde - US Open finale. Fred Perry, de beste Britse tennisser ooit, kon het niet meemaken. In 1936 won Perry voor het laatst een Grand Slam. In dat jaar won hij Wimbledon en de US Open.
Hij overleed aan het einde van de vorige eeuw en kon zodoende niet zien hoe de Schot Andy Murray trachtte om het eerste na-oorlogse Grand Slam voor Groot-Brittannië binnen te halen. 76 jaar lang snakken de Britten naar een vervolg. De minste speler van de (samen met Djokovic, Roger Federer en Rafael Nadal) ‘Big Four’, was de enige van de groep die nog geen grote titel pakte.

De finale werd geteisterd door harde windstoten, waardoor het  steeds lastiger werd om druk uit te oefenen. Onder toeziend oog van landgenoot Sean Connory en Kevin Spacey ging Murray er vol voor. Enerzijds met vertrouwen omdat hij de Olympische Spelen won in een finale tegen kwelgeest Federer. Maar anderzijds werd hij ook mentaal  voor een enorme uitdaging gesteld. Vier keer eerder verloor de Brit een finale. De laatste vijf keer verloor hij de onderlinge ontmoeting met zijn huidige tegenstander, Djokovic. Die laatste had al bewezen  om slopende finales te kunnen spelen, zoals begin dit jaar, in de bijna 6 uur durende ontmoeting met Nadal op de Australian Open.
Zo rustig als de Schot normaal start, zo furieus begon hij nu. Het leverde hem meteen een break op. Ook het omgaan met de wind was beter besteed aan Murray. Djokovic - die een dag minder rust genoot - oogde nog wat wankel en was minder gretig en fris dan zijn tegenstander.  Na een zinderende tiebreak waar Murray vijf setpoints onbenut liet, leek het zwaar te worden. Maar na de zwaarbevochten winst (met 12-10 in de tiebreak), stoomde Murray door. Op 5-2 in de tweede set leek hij te gaan choken en sloop er twijfel in de ogen van de Schotse nummer vier van de wereld. Beide heren kreunden onder de lange rally's en de harde wind. En zagen de 5-5 op het scorebord komen.Lange slopende rallys (eenmaal van 54 slagen0 waren een toonbeeld van hoogstaand tennis.
Murray toonde andermaal vechtlust door de Serviër weer te breken en ook de tweede set te winnen. In de derde set was er weer een metamorfose te zien bij Djokovic. Hij was weer de clowneske vrolijke entertainer op de baan. De wind ging liggen, zodat nummer één van de wereld meer druk kon uitoefenen. Het resulteerde in een lange nachtelijke vijfsetter. Lange games resulteerden in een 3-0 voorsprong. Djokovic kwam nog eenmaal terug tot 3-2, maar was toen gesloopt door Murray en moest het moede hoofd (en stijve spieren) buigen voor de eerste Britse Grand Slam overwinning in het open era:  7-6 (12-10) 7-5 2-6 3-6 6-2.

Coach Ivan Lendl, die zowaar leek te lachen, keek goedkeurend toe tijdens de prijsuitrijking. Onder de hoede van de achtvoudig Grand Slam winnaar beleefde Murray op ingetogen wijze zijn finest hour.
“Ik heb bewezen dat ik Grand Slams kan winnen. Ik heb aangetoond dat ik het 4,5 uur kan volhouden en één van de sterkste mannen ooit in het tennis kan verslaan.” In de slopendepartij sloeg de twijfel hier en daar toe.
“Tijdens de wedstrijd twijfelde ik nog een beetje aan mezelf. Gelukkig slaagde ik erin om strijdbaar te blijven.”
“Toen ik serveerde voor het kampioenschap, realiseerde ik me wat een groot moment dit was in de historie van het Britse tennis.” Volgens de Schotse premier, Alex Salmond, is Murray nu een legende. "Hij heeft een fantastische prestatie neergezet". Hoe je het ook bekijkt, geschiedenis is geschreven. Fred Perry heeft eindelijk zijn rust gevonden.

Zinderende vrouwenfinale US Open

De vrouwen finale bij de US Open had dit jaar twee behoorlijk tegengestelde opponenten. Met een beetje fantasie kon je er een vrouwelijke Rocky film van maken. Serena Williams (nummer 3 op de WTA ranglijst), de verdediger van de Amerikaanse eer versus de huidige nummer 1 van de wereld, de Wit-Russische Vitoria Azarenka.

De één donker, de ander blond en Kaukasich blank. Waar Serena met 14 Grand Slam overwinningen al een tijdje aan de top staat, is Vitoria nog niet zo lang een tennistopper. Met de winst in de Australian Open pakte ze voor het eerst een Grand Slam titel. Op het toernooi in New York was ze nog nooit verder gekomen dan de vierde ronde (2007).

Serena was getooid met de kleuren van de US open was op en buiten de baan extravert. De Russische leek meer op een gecontroleerd ijskonijn. Wel genietend, maar ingetogen en nauwelijks merkbaar. Azarenka is in haar element als het gaat om spannende potjes en heeft een fantastische wedstrijdmentaliteit. 

Ze was echter in de eerste set  niet opgewassen tegen het powertennis van Williams, die 6-2 de eerste set binnenhaalde. Vorig jaar verloor ze in twee sets van Samantha Stosur na een emotionele halve finale. De zenuwen kwamen in de tweede set ook weer boven en dat was te merken aan de minder krachtige forehands en services van de Amerikaanse. Azarenka  kwam op stoom en pakte redelijk eenvoudig de tweede set. 

In de derde set was Williams weer gefocust. De vuisten ballend, oerkreten slakend en pirouetjes na een zoveelste krachtige winner. De servicegames waren nog steeds lastig en bij 1-2 werd de Amerikaanse dan eindelijk gebroken. Bij 5-3 en 30-30 was de Wit- Russische 2 ballen verwijderd van de titel. In de vorige vijf onderlinge ontmoetingen had Azarenka nog in het stof gebeten. Williams , gesteund door het luidruchtige Amerikaanse publiek gaf geen krimp. Bij 5-4 waren de rollen omgekeerd. Williams, bevrijd van spanning, zat helemaal in de flow. Azarenka voelde de druk  onder de dreiging van de naderende titel.  De service werd opeens weggeslagen en een tiebreak leek als scherprechter te fungeren. Maar zover lied Williams het niet komen.  

Met fantastische slagen haalde ze met 6-2, 2-6 en 7-5 voor de vierde keer de open Amerikaanse titel binnen. Na afloop genoot een uitgelaten Williams zichtbaar. Het was ook voor het eerst sinds 1993 dat er een driesetter werd gespeeld. 

Andy Roddick: dansen in de schaduw

U kent ze misschien wel….oude mannetjes op het dorpsplein, die niet weg te denken zijn uit het straatbeeld. Of stamgasten in een café, toffe peren, die vervelend worden als ze tot sluitingstijd met te veel alcohol op blijven hangen. Of de veertiger die in een moderne nachtclub ronddoolt omdat hij er al vanaf zijn 18e komt, onbewust van zijn omgeving uit een andere generatie. Ook bij tennisser Andy Roddick bekruipt je een soortgelijk gevoel.  
Hoewel Roddick met zijn 30 jaar – "nog maar" – 12 jaar mee doet met de top van s’werelds beste tennissers, heb je het gevoel dat hij er altijd is geweest. Zijn karakter, uitstraling, inzet en verschijning dragen hier toe bij. In 2000 won Andy al toernooien op het hoogste niveau. Hij was voormalig nummer 1 van de wereld en winnaar van de US open (beiden 2003). Ooit houder van het record van de hardste service en finalist in de legendarische Wimbledonfinale (2009) die hij in 5 sets (17-15) verliest van zijn eeuwige nemesis Roger Federer. Dezelfde Federer zou hem in de drie overige Grand Slam finales verslaan. 

Met zijn kenmerkende stijl en specifieke serveerbeweging haalde hij 32 enkel titels, waaronder dus 1 Grand Slam. Je hield van hem of je verafschuwde hem. Maar vriend en vijand waren het er over eens dat hij met een beperkt slagenarsenaal, zijn harde service en fantastische inzet een echte vechter was.  Andy Roddick zorgt samen met generatiegenoten Roger Federer (Zwitserland), Novak Djoković (Servië) , Rafael Nadal (Spanje) en Marat Safin (Rusland) voor het gezicht van tennis in het begin van de 21e eeuw. Inmiddels is de nieuwe generatie hem voorbij gegaan. Van mannen zoals Tsonga, Ferrer, Del Potro en Berdych kan hij nog maar bij uitzondering winnen. Wat zou er op zijn palmares staan als die onverslaanbare kannibaal Federer, hem in 2004 niet van van zijn troon had gestoten en alle prijzen voor hem had weggekaapt? Roddick vecht in de top, een opvallend gevecht, maar wel in de schaduw.  

Afgelopen donderdag kondigde Roddick zijn afscheid aan. Het US Open is dan ook hét podium om afscheid te nemen. Een filmpje met de hoogtepunten uit zijn loopbaan maakte vrijdag in de kleedkamer de nodige emoties los bij Andy Roddick. Vol inspiratie stapte de Amerikaanse tennisser de baan op voor zijn wedstrijd in de tweede ronde van de US Open tegen het Australische talent Bernard Tomic. 'Dat filmpje was zo geweldig', zei Roddick. 'Ik wilde er daarna echt voor gaan op de baan. Ik wil toch nog wel even iets langer blijven.'
Er kwam veel op Roddick af nadat hij had bekendgemaakt dat hij zijn loopbaan beëindigde. Hij kreeg talloze reacties uit de tenniswereld en ook daarbuiten. Het resulteerde in een nerveuze en emotionele rollercoaster in de huidige aflevering van de US Open 2012.
Zijn coach Larry Stefanki hielp Roddick rustig te worden. 'Hij moest me toch wel even vertellen dat ik moest stoppen met denken en dat ik er gewoon voor moest gaan.' Hij kwam tegen Tomic nauwelijks in de problemen. Overdonderd door het publiek en Andy Roddick zelf, verlengde de voormalig winnaar van de US Open met 6-3 6-4 6-0 zijn loopbaan.

Nadat de Italiaan Fognini ook aan de kant wordt geschoven krijgt hij gisteren in de kwart finale een serieuze tegenstander van formaat. Nummer 8 van de wereld en winnaar van de US Open 2009, Juan Martin del Potro is de tegenstander. Roddick weet dat hij de partij van zijn leven moet spelen. Met zijn servicegeweld wint hij de eerste set in een tie-break, maar verliest de tweede set met dezelfde cijfers. Langzaam moet hij wijken voor de Argentijn die ook de derde set wint. Roddick voelt dat zijn Waterloo er aan komt. Hij produceert nog een paar straaltjes zweet uit zijn immer transpirerende lichaam. Tovert nog wat aces uit de hoge hoed en probeert in de wedstrijd te blijven. Hij komt terug tot 4-3 in 4e set. Het immer aanwezige publiek in de Arthur Ashe arena wordt nog rumoeriger en gaat letterlijk en figuurlijk massaal achter hem staan. Het wordt 5-3 na de servicebeurt van zijn tegenstander en je ziet dat Roddick zichtbaar emotioneel is. Nerveus voor het onvermijdelijke afscheid. Celebrities en vriendin annex model Brooklyn Decker verbijten zich op de tribune als het eerste matchpoint op 30-40 zich aandient.

"Is dit het dan?" Zie je Roddick denken. De ogen hol, het lichaam moedeloos en het hoofd naar beneden. Een staande ovatie voordat hij het matchpoint weg serveert. 5-4, kan het dan toch nog? Del Potro vuurt als een klassieke beul de ballen met dodelijke snelheid af op Roddick, die alleen nog kan terugbrengen , maar niet meer scoren kan. Hij en het publiek weten dat hij zich in een arena bevind waar de gladiator zijn laatste gevecht houdt. Het wordt 40-0 als hij met vochtige ogen de focus probeert te bewaren, maar dan is het klaar. Del Potro slaat zijn kruisje en zet met 6-7, 7-6, 6-2, 6-4 een kruis over de carrière van de beste Amerikaan van deze eeuw. De winnaar zwaait naar het publiek en wijst naar Roddick. Het publiek gaat nogmaals op de banken en een minutenlang applaus gaat door het stadion.  

Hij houdt het wederom niet droog achter zijn handdoek. De koning van de persconferenties zit na afloop verlegen om woorden. Een geëmotioneerde Roddick bedankt het publiek en vertelt “van elke minuut en elke toeschouwer te hebben gehouden, terwijl ik niet altijd makkelijk voor jullie geweest”. Het gejoel en gefluit barst los. Roddick is moe. Moe van emoties en de slopende partij maar ook van het vermoeiende tennisnomade bestaan. Hij verlangt naar zijn hond, zijn huis en zijn mooie vrouw. Je aces zullen gemist worden, Andy. Het ga je goed A-Rod! 

Hardlopers zijn doodlopers: Etienne Gailly

1948 Londen. Europa zucht nog na van de verschrikkingen die de Tweede Wereldoorlog achter laat. Ook Londen heeft het zwaar te verduren gehad, maar de Olympische Spelen zijn een ideaal aangrijpingspunt voor een positieve wederopbouw. Op de Spelen, waar Fanny “de vliegende huisvrouw” Blankers-Koen schittert, spreekt ook België een woordje mee. In tegenstelling tot de de laatste decennia boeken de Belgen een aardig succes met 7 medailles (waaronder 2 gouden) en een 15^e plaats in het medailleklassement.
Op 7 augustus komt Etienne Gailly, op het afsluitende nummer, de marathon, aan de start voor België. Hij is niet favoriet, maar heeft zich voorgenomen voor Belgisch goud te strijden tot hij er bij neervalt. Pas na de Wereldoorlog kon hij zich voorbereiden. Tijdens de oorlog ontvluchtte hij België om dienst te nemen bij de Engelse Special forces SAS. In 1944 vecht de commandant  – bij de parachutisten -  tegen de Duitsers in de Ardennen. Gailly wint in 1947 de jaarlijkse Grand Fond, de Belgische lange afstands kampioenschappen. Dit was een race die varieerde tussen de 30 en 36 km. Een marathon (42,2 km) had hij nog nooit gelopen.

Het is een hete zomerdag, wanner het startschot klinkt.  De Koreaan Choi neemt meteen de kop, maar krijgt halverwege last van zijn schoenen en moet blootsvoets en strompelend opgeven. Gailly is hem dan al lang gepasseerd. Halverwege heeft hij een voorsprong van 41 seconden. Na 26 kilometer wordt hij echter bijgehaald door de Britse outsider Thomas Richards. 

Gailly verbijt zich, versnelt en zet de Brit weer op achterstand. Vanuit het achterveld is midden-afstandsloper Delfo Cabrero komen opzetten en nadert de koploper tot enkele meters. De laatste heeft een ijzeren mentaliteit en schroeft het tempo nogmaals op. Hij nadert met 200 meter voorsprong op de Argentijn het Wembley stadion. Het geluk schijnt hem toe te lachen: Een mooie overwinning en carrière liggen voor het grijpen. Het loopt echter totaal anders.
Terwijl hij het stadion inloopt ontmoet hij de man met de hamer, krijgt een waanzinnige inzinking en gaat letterlijk op de knieën. Oververhit begint hij zwalkend tussen de officials aan zijn laatste ronde op het atletiekbaan gravel. Cabrera passeert hem iets later in de binnenbocht met soepele tred. Gailly krijgt zijn voeten bijna niet meer van de grond. Op 150 meter voor de finish passeert ook Richards hem. De Belg merkt het niet eens. Hij waggelt over de baan en komt tot stilstand. Een vertwijfelde official schreeuwt hem verder. Fysieke hulp zou diskwalificatie betekenen (zoals de Italiaan Pietri in 1908 overkwam). Compleet van de wereld sloft hij over de finish en word per brancard afgevoerd. Wel stelt hij brons veilig in 2 uur 35.34. Sneller dan zijn debuut zal hij de marathon niet meer lopen. Op het EK van 1950, voor het thuispubliek in Brussel eindigt hij als 8e met 2:38.24. Datzelfde jaar, in dezelfde stad, wint hij de marathon in 2.36.01

Een tweede olympische kans zal er nooit meer komen. Terwijl hij zich heeft geplaatst voor Helsinki 1952, verminkt hij een van zijn voeten door een mijn in de Koreaanse Oorlog. Etienne Gailly kwam op 21 oktober 1971 op 48-jarige leeftijd    nabij Brussel om het leven, nadat hij was aangereden door een auto.
Ook de winnaar van 1948, Cabrera, stierf door een auto-ongeluk.

Alexander Büttner: "Pinch me in the arm, I am dreaming"

All right, ManU have been busy in the transfer market; they bought Angelo Rodriquez, Robin van Persie, Shinji Kagawa and Nick Powell. All of which made sense. Than I saw this news: Alexander Büttner to Manchester United.
Butt… who?

I blinked and read the message again. Alexander Büttner to Manchester United. Wait, maybe he is going there as a supporter and wants Wayne Rooney or his compatriot RvP to sign some autographs. Or just a silly joke? But, no, it’s for real.

Only two years ago I heard about this guy who used to play in the foreign legion of Merab Jordania’s Vitesse Arnhem. I later found out he was a Dutchman instead of a wandering German. He was a hot topic when he made the pre-selection of the Dutch Euro squad. A desperate call for left back players had gone out, after Erik Pieters faced a hamstring injury just as manager van Marwijk picked his players for his infamous system.

... Read more / Lees verder

Kokosnoot onder de kazen...Deel II

Heeft Gert-Jan Verbeek een timmermansoog voor talentvolle voetballers? Is hij een wonderdokter voor zwalkende talenten? Oordeel zelf: De topscorer en revelatie van het nieuwe seizoen heet Jozy Altidore. Na twee wedstrijden staat de teller al op vier, en er zullen snel weer volgen.Voor de winterstop viel de Amerikaan vooral op door het missen van kansen. Daarna werd hij elke wedstrijd beter. Is Verbeek hiervoor verantwoordelijk of voelt deze Caraïbische verrassing zich thuis in de Noord-Hollandse polder? Vorig jaar had de Amerikaanse spits twee gezichten. Graag neem ik u mee naar de afgelopen competitie die lang ongemeen spannend was:

AZ had dit seizoen (2011/2012) al kampioen geweest. Maar dan wel met Bas Dost in de spits. Er waren dan meer goals gemaakt. Er waren geen onnodige punten weggegeven. Maar de tering is naar de nering gezet. De beoogde Alkmaarse goaltjesdief heet Altidore. Hij is de reden dat de competitie tot deze voetbaldag na Pasen, elke week een feest is voor fabrikanten van pacemakers en kalmerende middelen. En voetbalfans.

Superwoensdag. De ontknoping van de eredivisie. Ik ga er vanavond maar eens lekker voor zitten. Niet trainen voor de tenniscompetitie. Maar afgezonderd met laptop, chips en bier – ik ken mijn prioriteiten - voor de digitale zender. Smullen van de affiches: AZ-Twente, Heerenveen-Ajax, RKC-PSV en Roda JC-Feyenoord.

AZ-Twente is een heerlijke pot voetbal. De Noord-Hollanders hebben vanaf het moment dat ze de kleedkamer uit lopen de wil om te winnen. Ik vermoed dat trainer Gert-Jan Verbeek op een boksbal heeft lopen rammen of een donderspeech uit ver vervlogen tijden declameerde. Maar het werkt wel. AZ gaat er op. En hij doet mee: Jozy (officieel Josmer) Altidore, Amerikaan met Haïtiaanse roots, die al een jaar het Hollandse positiespelletje (in dit geval met vleugelspelers) probeert te begrijpen. De kolos die met zijn indrukwekkende gestalte niet misstaat bij de LA Lakers, wekt de indruk dat hij niet alleen ergens in een verkeerd vliegtuig is gestapt, maar ook op het verkeerde sportveld is uitgestapt.

Via New York Red Bulls, Villareal, Xerez CD, Hull City, Bursaspor belandde hij met kerst 2010 in Alkmaar. Vergeleken met Altidore is Andre – "Koning van de kluts" – Hoekstra een technisch verfijnde voetballer. Dat de spits wat zwaarlijvig is, technisch minder vaardig en zijn medespelers niet ziet of kan bereiken zou voor menigeen een abonnement op reservebank of tribune betekenen. Maar niet bij Verbeek.  De relatief dure aankoop moet spelen en krijgt noodgedwongen een kans. Benschop en Boymans zijn nog niet fit of klaar. Na een paar mooie goals in de eerste wedstrijden scoorde de spits tussen september en december nauwelijks. Vaak is hij de retourhalte van mooie vloeiende aanvallen die zijn ploeggenoten fabriceren. Verbeek verdedigt hem, want hij heeft geen keus.

Deze avond staat Altidore wederom in de basis tegen FC Twente. Altidore bestormt als een losgeslagen stier het Twentse strafschopgebied. De ex-Red Bull duikt bij één van de eerste corners  naar voren en duwt meteen zijn tegenstander Bengtsson kopje onder. Van dichtbij is het zelfs voor Jozy een koud kunstje om de 1-0 in te koppen. Twente zet aan. Met scherpe duels dammen ze het initiatief van AZ in. Met een slim schot van De Jong komen de Tukkers op 1-1. Uitblinkers Elm, Martens en Maher zetten de duimschroeven namens de Alkmaarders andermaal aan. Alle ballen op Altidore dirigeert Verbeek nogmaals. De spits werkt, sprint en schopt aandoenlijk naar de ballen. Ook al verprutst hij kansen bij de vleet, de bergen krediet van trainer, ploegmaten en aanhang blijven. Via een geniale een-twee met Maher loopt Jozy de bal de goal in. Een cultfiguur en de 2-1 zijn geboren. Het lijkt of Twente de knock-out tegen de slaap krijgt. AZ hoopt stiekem alweer op een derde landstitel. Altidore krijgt nog een kans op een derde goal, maar gekker maakt hij het niet. 10 minuten voor tijd wordt Jozy gewisseld. Ook controleur Elm. Noodgedwongen, want hij krijgt een behoorlijke schop van Plet, die zijn naam eer aan doet.

Een knotsgekke en zinderende slotfase breekt aan. De spanning is in stadions en huiskamer voelbaar. Benschop en Plet schieten rakelings over. In de 90^e minuut slaan de Alkmaarse supporters hun handen voor de ogen. Bajrami kopt de 2-2 langs Esteban. Goodbye victory. Dag 3 punten en kampioenschap (Ajax zal later die avond wel 3 punten pakken). Er zal niks meer gebeuren, want Altidore staat niet meer op het veld. Niemand meer om de winnende voor AZ er in te knotsen. Ook geen zondebok meer, om je frustratie weer op te botvieren.

RVP: Partir c'est mourir un peu (loyaliteit en vertrouwen)

ManU is de nieuwe droom

Robin van Persie heeft Arsenal verlaten na een mooi huwelijk met de club en zijn trainer, Arsène Wenger. De dreigtweets en emotionele uitbarstingen van de "Gooners" fans ten spijt. De Nederlandse aanvaller is (nog) hongerig naar succes. Vooral na zijn glorieuze seizoen bij Arsenal. En zelfs nog meer na zijn desastreuze EK met het Nederlandse elftal.

De Rotterdamse jaren
Ooit zag ik Robin op schootsafstand voetballen in mijn buurt in Kralingen-west. Op een pleintje met kinderen van diverse nationaliteiten moest hij voor zichzelf opkomen. “Je moest wel om te overleven” zou hij later zeggen. Als kind had hij een overdosis aan energie. Hij was altijd aan het buitenspelen, vooral met zijn voetbal. Trots, uiterlijk vertoon en respect waren de begrippen waar het om draaide in zijn kinderjaren. Hij groeide op met zijn vader, een schilderende kunstenaar. Van Persie had behoefte aan maar één ding, iets wat zijn vader hem kon geven: vertrouwen.

Zijn vader liet zijn zoon al op zijn vierde (officieel mocht dit pas bij 5 jaar) naar de nabijgelegen voetbalclub gaan: Excelsior Rotterdam. Een perfecte club voor jonge talentjes. De jonge Robin was nooit bezig met winnen of een carrière als professionele speler najagen. 

Kersverse Feyenoorder

Hij was meer bezig met plezier maken.  De artiest- net als zijn vader- kwam dan naar boven. Toen hij voor grote broer Feyenoord ging spelen, veranderde dat.

Maar het  enfant terrible had vertrouwen nodig. Er was geen goede klik met de trainer. Een trainer die hij later nog zou tegenkomen, de ex-bondscoach van het Nederlands team: Bert van Marwijk. Niet verwonderlijk dat de prestaties achter bleven bij de verwachtingen tijdens het EK. In de Oekraïne kon Van Marwijk hem nog steeds niet geven wat hij nodig had:  Onvoorwaardelijke leider van de Nederlandse aanval.  Een waardevolle les voor de nieuwe bondscoach van Gaal en voor coaches in het algemeen. 

Doorbraak bij Arsenal

2012: Beste speler Premier League

Van Persie kwam in London tot volwassenheid onder de vleugels van of Wenger. Hij won vertrouwen. Hij gaf loyaliteit terug. De rebel werd een man en een leider. De goed doordachte beslissing om Arsenal na 8 seizoenen te verlaten is een loyale naar zijn fans: Hij weet dat hij afgelopen seizoen niet meer kan verbeteren. Hij is aan de top van zijn Arsenal berg. Blijven zou resulteren in teleurstelling. Voor de fans en voor de speler. Zijn waarde voor het Londons team zal afnemen, zeker als je zijn onvermijdelijke verlies in gedrevenheid beschouwd.  Manchester City and Juventus werden al als potentiële kopers genoemd, Manchester United handelde het slagvaardigst en hoestte de benodigde miljoenen op. Hij is zeker € 28 miljoen waard. Wanneer van Persie net zo speels als bij de Gunners, is de topscorer en beste speler van de Premier League een garantie voor goals en leiderschap. 

Het geld dat geboden is voor hem is niet astronomisch als je zijn resultaten van de afgelopen jaren bekijkt. Ik kan me nog goed de wedstrijd op Stanford Bridge herinneren, waar hij zijn team op sleeptouw nam met een 3-5 overwinning op Chelsea. Een hat-trick van zijn gouden voetje.
Maar van Persie is klaar met spelen. Geld kan voor hem geen ambitie kopen. Bekers en titels worden gemist. Hij heeft zijn volgende club zorgvuldig gekozen. Ambitie, trots en respect is waar het om draait in dit spel. Herinnerd worden is wat belangrijk is.

Wanneer je denkt aan de fans en Arsenals trainer Wenger, schiet een Frans gezegde te binnen:  “Partir c'est mourir un peu” (Afscheid nemen is een beetje dood gaan).

Het oorspronkelijke artikel van dezelfde auteur verscheen eerder bij ThisIsFutbol :
http://thisisfutbol.com/2012/07/blogs/arsenal-rvp-loyalty-and-trust-partir-cest-mourir-un-peu

CAN KOEMAN MAKE FEYENOORD INTO A SUCCESSFUL SIDE ONCE MORE?

Feyenoord had an astounding last season. The past years have seen the Rotterdam team refrained of European football. But, beyond every expectation they finished last season second, after being in the bottom half of the Eredivisie for a long time. It was like water for fans who were lost in the dessert. Two people, the architects of this success, deserve credit: manager Ronald Koeman and Manchester city hireling John Guidetti.

Execution

The Swede, Guidetti, quickly acquired the status of club hero. A status strikers haven’t reached since the days of Jozsef Kiprich and Henrik Larsson, another sweet Swede. Guidetti who scored a hat-trick against major rival Ajax, has been recalled by Manchester City and may end up playing for Lazio next season according to the Speculations of the Mirror.

Design

After unlucky episodes with Valencia and Benfica, Koeman’s career got decimated at AZ. Over a year later Feyenoord knocked on his door with an empty wallet. It was a golden opportunity, which he grabbed without thinking twice. He must have felt revived amongst the youngsters of Rotterdam’s biggest club and the opportunity for re-building. There was a spark between him and his players.

Vlaar visiting Villa Park

But the building blocks were not made to last. This season Feyenoord squad lost midfielders Otman Bakkal, Karim El Ahmadi, defender Gill Swerts and firestarter John Guidetti. Ruud Vormer (Roda JC), Lex Immers (ADO Den Haag), Daryl Janmaat (Heerenveen) and John Goossens (NEC) came to replace them. Feyenoord payed off much of their debt and are heading for a more solid financial grounding. The new collection of players have been bought with a small budget. Neither fans nor competitors are impressed. But, just recently the Rotterdam club added Harmeet Singh to their selection. He is considered to be one of Norway’s finest talents.

Last Sunday news came out, that their only international, icon and captain Ron Vlaar might move to England (Source: Daily Mail). Aston Villa is interested in the Feyenoord central defender, who might be re-united with El Ahmadi. Vlaar was spotted at Villa Park and is currently weighing up the pros and cons. Feyenoord are reluctant to let him go, but will not stop a transfer. Another pillar gone. The question asked by many, is: Can Koeman still build a winning team or will they become the laughing stock of the Champions League?

No goals, no glory

The friendly campaign started with a 3-0 win against the amateur division of Feyenoord. It was followed by games against small, hardly trained amateur clubs, who go by the names of FC Horst and Nieuwleusen (this will probably be the first and last time you hear about them).

Last friday their sparring partner was BVV Barendrecht. A club qualified for the National Cup, and playing in the amateur Top league. Feyenoord struggled. Feyenoord attacked in vain. They never could cope with the artificial grass, and small spaces that the opponent carefully defended. In the 63th minute the only goal of the game was scored. Scored by a Barendrecht foot in its own net. Something the Feyenoord strikers could not manage. “If you don’t score , you won’t win” is a famous and deadly simple statement from guru Johan Cruyff. And herein lies the Achilles heel of the team: Scoring goals is an issue. Guyon Fernandes, Cabral, young Tonny Vilhena and new star Singh are not even close to the heritage of Guidetti.

They feel the pressure to perform and deliver a season like last year. It seems a mission impossible, but players and staff are eager and committed. After the match against Barendrecht, defender Martins Indi got into a fight with one of his teammates. But that is all right. As long as the subject is about winning and ambition. And that’s one thing that Koeman has yet to accomplished.

Driemaal goud in een uur

Groot-Brittanië slaat toe bij de atletiekfinales

Charles van Commenée heeft een missie. Vier jaar geleden kreeg hij de opdracht om de Engelse atletiekploeg klaar te stomen voor de Spelen in Londen.

Als coach van meerkampster Jessica Ennis haalde hij met haar al goud op in Beijing. In Londen staat ze eerste op de zevenkamp halverwege het toernooi. Dan verprutst ze de eerste sprong bij het verspringen. De druk is groot want heel de natie verwacht niks minder dan de hoogste podiumplaats. De concurrentie ruikt bloed. Maar met haar volgende sprong overtreft ze iedereen. Geroutineerd pakt ze haar punten bij speerwerpen en de 800 meter.Volgens verwachting prolongeert ze de titel.

Even later start de finale van het verspringen. De outsider verslaat de De favorieten Ward en Claye houden elkaar in de gaten. Maar een outsider die als laatste springt gaat er met het spreekwoordelijke been vandoor.  Rutherford pakt weer Brits goud  sinds 1964.

Bij de 10 km is de favoriet de Brit Mo Farah. De meervoudig kampioen heeft een onmenselijke taak. Hij kan het bijna niet beter doen dan de twee gouddelvers. Engeland eist goud van hem.Om hem heen Afrikanen die zoals zo vaak de medailles op de loopafstande zullen verdelen.  Zijn concurrent komt uit Eritrea en heet Tadese, die twee landgenoten in de race heeft. Ook Bekele uit Ethiopie is een gevaarlijke klant met landgenoten die hem zullen helpen waar mogelijk. Terwijl de Ethiopers, Eritreers en geboren Kenianen stuivertje wisselen monstert Farah vanaf de middenmoot (10e positie) zijn concurrenten. Hij wordt luidkeels aangemoedigd door het publiek. Met nog 2 km, gaat de geboren Somaliër naar de derde plaats. Ontspannen kijkt hij om zich heen. De Ethiopiers willen het veld controleren. Als een harmonica schuift het veld in elkaar. Nog 12 kanshebbers als de laatste twee ronden aanbreken. Wanneer zal Farah aangaan? Het tempo gaat steeds meer omhoog. Wie heeft de beste eindsprint? Een ronde voor het einde gaat Farah op kop lopen, acher hem wisselen de Afrikanen. Wie gaat er langs? Niemand.  Farah houdt als een wolf de hongerige hyenas's van zijn lijf en loopt op magistrale wijze weg op het laatste rechte eind. De Afrikanen bijten zich stuk. De ploeg van Charles van Commenée haalt drie keer goud in een uur.

K(l)eurig Wimbledon, tijdens Londense Olympische Spelen

Geen witte was praktijken

Het blijft even wennen. Federer in een knalrood setje op het heilige gras van Wimbledon, waar witte kleding de norm is. Bijna vloeken in de kerk en voer voor geschraapte kelen bij de oudste leden van de All England Club. Maar zelfs Wimbledon moet buigen voor de Spelen. Gelukkig hebben ze -in tegenstelling tot het blauwe hockeyveld - het gras wel groen gelaten. Terwijl Federer zicht ontdoet van Falla en Benneteau, vergaat het de Nederlanders minder goed.

Het voor Nederland uitkomende duo Haase en Rojer gingen onderuit tegen het Indiase koppel met specialist Leander Paes. De dubbelcombinatie strandt dus in de eerste ronde. De Belg Darcis deed het beter. Na de verrassing tegen Berdych won hij ook van de Colombiaan, Santiago Giraldo.

Andy Roddick is dinsdagmiddag op het centre court van olympisch Wimbledon afgedroogd door Novak Djokovic.  De 25-jarige Serviër, in Londen als tweede geplaatst, declasseerde de Amerikaanse hardhitter met 6-2 en 6-1.f

Andy Roddick verbergt zich achter een handdoek.

Djokovic bevestigde zijn favorietenrol voor de olympisch goud. Vier jaar geleden moest de Wimbledonwinaar van 2011,  zich nog tevreden stellen met het brons.  Djokovic kende  geen medelijden met Roddick, die driemaal de finale van Wimbledon haalde. De Amerikaan, die al lang niet meer in de top 10 van de spelersranglijst stond,  kreeg liefst 34 winners om zijn oren. In de kwartfinale wacht good old Aussie Leyton Hewitt. 
Andy Murray, won tegen de altijd lastige Fin, Jarkko Nieminen. Jo-Wilfried Tsonga, de sterke outsider won in een marathonpartij van het Canadese talent Milos Raonic. De derde set duurde maar liefst drie uur (en langer dan het record van 2012). Op 6-3, 3-6 en 24-23 benutte de Fransman al vallend en glijdend zijn matchpoint.

Duivelse tegenstanders: Nummer 13 en Marianne Vos

De Nederlandse dames maken de koers hard in de Olympische wegwedstrijd. Marianne Vos is dan ook de favoriete. De meervoudig wereldkampioene en alleskunner (in Beijing nog winnares puntenkoers) mist nog Olympisch goud op de weg.  Andere favorieten zijn de Amerikaansen Stevens en Armstrong, de Engelsen Armitstead en Pooley, Arndt (Duitsland) en de Italiaanse Bronzini die een goede sprintster is. Zij hield Vos al eens eerder van goud af.

Kristin Armstrong, gelukkiger

Na wat schermutselingen blijven de helft van het aantal renners lang bij elkaar. De Amerikaanse Kristen Armstrong rijdt met nummer 13, iets waar ze zeker niet gelukkig mee is. Bijgelovig, plakt ze het nummer ondersteboven op haar shirt. De pechduivel laat zich niet van de wijs brengen, want de Olympische kampioen tijdrijden van Beijing valt alsnog in een glibberige bocht. Even daarvoor is Loes Gunnewijk ook al onder uit gegaan. Ze kan door, maar zit niet meer van voren. Nadat van Dijk driemaal demarreert springt Vos ook tot driemaal weg, maar krijgt steeds een reactie uit het peloton. Armitstead en Olds komen wel weg. Na een demarrage op een heuveltje kunnenVos en Zabalinskaya  (Rusland) aansluiten. Het kwartet breidt gestaag hun voorsprong uit naar 45 seconden. De Amerikaanse heeft een goede eindsprint en is de meest gevreesde tegenstander voor Vos. 

Alleskunner, Marianne Vos wint goud

Met nog 25 kilometer te gaan rijdt Olds lek. Ook Armstrong heeft materiaalpech. Ongeluksnummer 13 slaat opnieuw toe voor de Amerikaanse en haar ploeggenote. De drie denderen door en zien het peloton pas terug aan de meet. De vossejacht mislukt. Op 2 km probeert de Russische weg te komen, maar er zit nauwelijks kracht achter haar demarrage. In de laatste rechte lijn, sprint Vos uit het wiel van Zabalinskaya, Armitstead probeert er over te komen, maar geraakt niet aan het wiel. Een superieure Vos wint het eerste goud voor Nederland op deze Spelen. Armstrong verscheurt gedesillusioneerd haar nummer.

Uitslag: 1. Vos 2. Armitstead 3.Zabalinskaya 4. Teutenberg 5. Bronzini  

Lees verder voor het live verslag

The Glamourous life of Gullit: Goals, glory and gossip

Gullit. Born as Ruud Dil in Amsterdam (1962),  he later took on the name of his biological father. The globetrotter would wander from Galaxy to Grozny.

His first club as a professional player was HFC Haarlem, which he took (1981–2 season) to a historical 4th place and qualification for Europe. Turned down by English sides Arsenal and Ipswich Town, (Neill and Bobby Robson) Gullit therefore moved to Feyenoord in 1982, for a fee of £300,000. At Feyenoord Gullit played along legend Johan Cruijff. Both players boosted the atmosphere and results of the Rotterdam side.  Gullit helped in winning the league and cup double, and was named Dutch Footballer of the Year. In 1985 he moved to PSV to score 46 goals in 68 league appearances, as he led the team to capture the Dutch title. In Eindhoven he became a player who had an impact on team players and staff, always offering his personal opinion flat out. 

The dreadlocked appearance caught the eye of Silvio Berlusconi’s A.C. Milan. In 1987 the Italians would pay the then world record transfer fee of £6 million. Other glorieus moment followed when he won the European Footballer of the Year award in 1987 which he dedicated to Nelson Mandela. At Gullit's first season at Milan, they won the Scudetto for the first time in 9 years and went on to add the European Cup to their list of honours.  Steaua Bucharest was slaughtered 4-0 in the 1989 final, Gullit scoring two crucial goals. The following year Milan retained the trophy as they defeated Benfica. In the 1993/4 season he  moved to Sampdoria and scored the winner in a 3-2 victory over AC Milan, when serving under manager Sven Goran Erikson. In 1995, he signed for Chelsea, where he finally enjoyed football to the fullest.

Gullit was one of the key players for the Netherlands helping his country win the Euro 88, opening the score in the final against the the Soviet Union. In 1993 Gullit and Netherlands manager Dick Advocaat began a long running dispute. Advocaat's decision to play Gullit on the right-side of midfield, in a game against England at Wembley was refused by the Dutch star. Shortly before the 1994 World Cup, Gullit walked out of pre-tournament training camp and would never play international football again.

In 1996, when Hoddle led Chelsea, Gullit was appointed as a player-manager. The Dutchman guided Chelsea to an FA Cup triumph in 1997, the club's first major trophy in 26 years.  The first won by a non-British manager.  The following season, with Chelsea in second place in the Premiership and proceeding to the quarterfinals in two cup competitions, he was sacked. After Gullit's controversial sacking, chairman Ken Bates famously said of Gullit - "I didn't like his arrogance - in fact I never liked him".

In 1998, he was named manager of Newcastle United, with an FA Cup final appearance in his first year. Shortly later, fans began to turn against him, and after a political  controversy with star striker and local hero Alan Shearer and captain Robert Lee, Gullit resigned in 1999.

After a disappointment at Feyenoord in the 2004/2005 season, Ruud Gullit became head coach for the Los Angeles Galaxy, in 2007. His $2 million per year salary was the highest ever given to an MLS head coach. After rumours and living the LA Glamour life he was fired in august 2008 after a seven-game winless streak.

His last club as a trainer was, FC Terek Grozny,  a club in the explosive outback of Russia. Standing next to Ramzan Kadyrov (who is seen as a terrorist heading the Chechen totalitatarian regime), Gullit stated: "I'd like to believe that I can bring joy into the lives of the Chechen people through football [...] Of course, I won't deny that I'm getting lots of money from Terek.” Gullit was sacked by the club 5 months later, having only won 3 games. Gullit  was often spottend in Russian nightlife accompanied by questionable people.

The past month Gullit was named as  for a position as a national manager for the Netherlands. Especially by Ruud himself. The charismatic person raised too many question marks. As a player he convinced, as a manager there was always an air of conflicts, glamour and arrogance.

At this moment Ruud is looking for a new goal, using Twitter to stay on the national radar. A radar he is definitely on, helped by his third wife Estelle, niece of Johan Cruyff. 

In june 2012 Estelle filed for divorce when she noticed he placed bugs in their house. After cheating on his wife frequently during the past 16 years she left him for kickboxer and K1 fighter, Badr Hari.  Hari was convicted for fysical abuse and just recently official suspect for beating two persons cripple.

But Ruud is moving on: the globetrotter has to be in the limelight surrounded by obscure individuals. Latest gossip: "Il Tulipan Negro" might become national manager for Afghanistan.