Hardlopers zijn doodlopers: Etienne Gailly

1948 Londen. Europa zucht nog na van de verschrikkingen die de Tweede Wereldoorlog achter laat. Ook Londen heeft het zwaar te verduren gehad, maar de Olympische Spelen zijn een ideaal aangrijpingspunt voor een positieve wederopbouw. Op de Spelen, waar Fanny “de vliegende huisvrouw” Blankers-Koen schittert, spreekt ook België een woordje mee. In tegenstelling tot de de laatste decennia boeken de Belgen een aardig succes met 7 medailles (waaronder 2 gouden) en een 15^e plaats in het medailleklassement.
Op 7 augustus komt Etienne Gailly, op het afsluitende nummer, de marathon, aan de start voor België. Hij is niet favoriet, maar heeft zich voorgenomen voor Belgisch goud te strijden tot hij er bij neervalt. Pas na de Wereldoorlog kon hij zich voorbereiden. Tijdens de oorlog ontvluchtte hij België om dienst te nemen bij de Engelse Special forces SAS. In 1944 vecht de commandant  – bij de parachutisten -  tegen de Duitsers in de Ardennen. Gailly wint in 1947 de jaarlijkse Grand Fond, de Belgische lange afstands kampioenschappen. Dit was een race die varieerde tussen de 30 en 36 km. Een marathon (42,2 km) had hij nog nooit gelopen.

Het is een hete zomerdag, wanner het startschot klinkt.  De Koreaan Choi neemt meteen de kop, maar krijgt halverwege last van zijn schoenen en moet blootsvoets en strompelend opgeven. Gailly is hem dan al lang gepasseerd. Halverwege heeft hij een voorsprong van 41 seconden. Na 26 kilometer wordt hij echter bijgehaald door de Britse outsider Thomas Richards. 

Gailly verbijt zich, versnelt en zet de Brit weer op achterstand. Vanuit het achterveld is midden-afstandsloper Delfo Cabrero komen opzetten en nadert de koploper tot enkele meters. De laatste heeft een ijzeren mentaliteit en schroeft het tempo nogmaals op. Hij nadert met 200 meter voorsprong op de Argentijn het Wembley stadion. Het geluk schijnt hem toe te lachen: Een mooie overwinning en carrière liggen voor het grijpen. Het loopt echter totaal anders.
Terwijl hij het stadion inloopt ontmoet hij de man met de hamer, krijgt een waanzinnige inzinking en gaat letterlijk op de knieën. Oververhit begint hij zwalkend tussen de officials aan zijn laatste ronde op het atletiekbaan gravel. Cabrera passeert hem iets later in de binnenbocht met soepele tred. Gailly krijgt zijn voeten bijna niet meer van de grond. Op 150 meter voor de finish passeert ook Richards hem. De Belg merkt het niet eens. Hij waggelt over de baan en komt tot stilstand. Een vertwijfelde official schreeuwt hem verder. Fysieke hulp zou diskwalificatie betekenen (zoals de Italiaan Pietri in 1908 overkwam). Compleet van de wereld sloft hij over de finish en word per brancard afgevoerd. Wel stelt hij brons veilig in 2 uur 35.34. Sneller dan zijn debuut zal hij de marathon niet meer lopen. Op het EK van 1950, voor het thuispubliek in Brussel eindigt hij als 8e met 2:38.24. Datzelfde jaar, in dezelfde stad, wint hij de marathon in 2.36.01

Een tweede olympische kans zal er nooit meer komen. Terwijl hij zich heeft geplaatst voor Helsinki 1952, verminkt hij een van zijn voeten door een mijn in de Koreaanse Oorlog. Etienne Gailly kwam op 21 oktober 1971 op 48-jarige leeftijd    nabij Brussel om het leven, nadat hij was aangereden door een auto.
Ook de winnaar van 1948, Cabrera, stierf door een auto-ongeluk.

Alexander Büttner: "Pinch me in the arm, I am dreaming"

All right, ManU have been busy in the transfer market; they bought Angelo Rodriquez, Robin van Persie, Shinji Kagawa and Nick Powell. All of which made sense. Than I saw this news: Alexander Büttner to Manchester United.
Butt… who?

I blinked and read the message again. Alexander Büttner to Manchester United. Wait, maybe he is going there as a supporter and wants Wayne Rooney or his compatriot RvP to sign some autographs. Or just a silly joke? But, no, it’s for real.

Only two years ago I heard about this guy who used to play in the foreign legion of Merab Jordania’s Vitesse Arnhem. I later found out he was a Dutchman instead of a wandering German. He was a hot topic when he made the pre-selection of the Dutch Euro squad. A desperate call for left back players had gone out, after Erik Pieters faced a hamstring injury just as manager van Marwijk picked his players for his infamous system.

... Read more / Lees verder

Kokosnoot onder de kazen...Deel II

Heeft Gert-Jan Verbeek een timmermansoog voor talentvolle voetballers? Is hij een wonderdokter voor zwalkende talenten? Oordeel zelf: De topscorer en revelatie van het nieuwe seizoen heet Jozy Altidore. Na twee wedstrijden staat de teller al op vier, en er zullen snel weer volgen.Voor de winterstop viel de Amerikaan vooral op door het missen van kansen. Daarna werd hij elke wedstrijd beter. Is Verbeek hiervoor verantwoordelijk of voelt deze Caraïbische verrassing zich thuis in de Noord-Hollandse polder? Vorig jaar had de Amerikaanse spits twee gezichten. Graag neem ik u mee naar de afgelopen competitie die lang ongemeen spannend was:

AZ had dit seizoen (2011/2012) al kampioen geweest. Maar dan wel met Bas Dost in de spits. Er waren dan meer goals gemaakt. Er waren geen onnodige punten weggegeven. Maar de tering is naar de nering gezet. De beoogde Alkmaarse goaltjesdief heet Altidore. Hij is de reden dat de competitie tot deze voetbaldag na Pasen, elke week een feest is voor fabrikanten van pacemakers en kalmerende middelen. En voetbalfans.

Superwoensdag. De ontknoping van de eredivisie. Ik ga er vanavond maar eens lekker voor zitten. Niet trainen voor de tenniscompetitie. Maar afgezonderd met laptop, chips en bier – ik ken mijn prioriteiten - voor de digitale zender. Smullen van de affiches: AZ-Twente, Heerenveen-Ajax, RKC-PSV en Roda JC-Feyenoord.

AZ-Twente is een heerlijke pot voetbal. De Noord-Hollanders hebben vanaf het moment dat ze de kleedkamer uit lopen de wil om te winnen. Ik vermoed dat trainer Gert-Jan Verbeek op een boksbal heeft lopen rammen of een donderspeech uit ver vervlogen tijden declameerde. Maar het werkt wel. AZ gaat er op. En hij doet mee: Jozy (officieel Josmer) Altidore, Amerikaan met Haïtiaanse roots, die al een jaar het Hollandse positiespelletje (in dit geval met vleugelspelers) probeert te begrijpen. De kolos die met zijn indrukwekkende gestalte niet misstaat bij de LA Lakers, wekt de indruk dat hij niet alleen ergens in een verkeerd vliegtuig is gestapt, maar ook op het verkeerde sportveld is uitgestapt.

Via New York Red Bulls, Villareal, Xerez CD, Hull City, Bursaspor belandde hij met kerst 2010 in Alkmaar. Vergeleken met Altidore is Andre – "Koning van de kluts" – Hoekstra een technisch verfijnde voetballer. Dat de spits wat zwaarlijvig is, technisch minder vaardig en zijn medespelers niet ziet of kan bereiken zou voor menigeen een abonnement op reservebank of tribune betekenen. Maar niet bij Verbeek.  De relatief dure aankoop moet spelen en krijgt noodgedwongen een kans. Benschop en Boymans zijn nog niet fit of klaar. Na een paar mooie goals in de eerste wedstrijden scoorde de spits tussen september en december nauwelijks. Vaak is hij de retourhalte van mooie vloeiende aanvallen die zijn ploeggenoten fabriceren. Verbeek verdedigt hem, want hij heeft geen keus.

Deze avond staat Altidore wederom in de basis tegen FC Twente. Altidore bestormt als een losgeslagen stier het Twentse strafschopgebied. De ex-Red Bull duikt bij één van de eerste corners  naar voren en duwt meteen zijn tegenstander Bengtsson kopje onder. Van dichtbij is het zelfs voor Jozy een koud kunstje om de 1-0 in te koppen. Twente zet aan. Met scherpe duels dammen ze het initiatief van AZ in. Met een slim schot van De Jong komen de Tukkers op 1-1. Uitblinkers Elm, Martens en Maher zetten de duimschroeven namens de Alkmaarders andermaal aan. Alle ballen op Altidore dirigeert Verbeek nogmaals. De spits werkt, sprint en schopt aandoenlijk naar de ballen. Ook al verprutst hij kansen bij de vleet, de bergen krediet van trainer, ploegmaten en aanhang blijven. Via een geniale een-twee met Maher loopt Jozy de bal de goal in. Een cultfiguur en de 2-1 zijn geboren. Het lijkt of Twente de knock-out tegen de slaap krijgt. AZ hoopt stiekem alweer op een derde landstitel. Altidore krijgt nog een kans op een derde goal, maar gekker maakt hij het niet. 10 minuten voor tijd wordt Jozy gewisseld. Ook controleur Elm. Noodgedwongen, want hij krijgt een behoorlijke schop van Plet, die zijn naam eer aan doet.

Een knotsgekke en zinderende slotfase breekt aan. De spanning is in stadions en huiskamer voelbaar. Benschop en Plet schieten rakelings over. In de 90^e minuut slaan de Alkmaarse supporters hun handen voor de ogen. Bajrami kopt de 2-2 langs Esteban. Goodbye victory. Dag 3 punten en kampioenschap (Ajax zal later die avond wel 3 punten pakken). Er zal niks meer gebeuren, want Altidore staat niet meer op het veld. Niemand meer om de winnende voor AZ er in te knotsen. Ook geen zondebok meer, om je frustratie weer op te botvieren.

RVP: Partir c'est mourir un peu (loyaliteit en vertrouwen)

ManU is de nieuwe droom

Robin van Persie heeft Arsenal verlaten na een mooi huwelijk met de club en zijn trainer, Arsène Wenger. De dreigtweets en emotionele uitbarstingen van de "Gooners" fans ten spijt. De Nederlandse aanvaller is (nog) hongerig naar succes. Vooral na zijn glorieuze seizoen bij Arsenal. En zelfs nog meer na zijn desastreuze EK met het Nederlandse elftal.

De Rotterdamse jaren
Ooit zag ik Robin op schootsafstand voetballen in mijn buurt in Kralingen-west. Op een pleintje met kinderen van diverse nationaliteiten moest hij voor zichzelf opkomen. “Je moest wel om te overleven” zou hij later zeggen. Als kind had hij een overdosis aan energie. Hij was altijd aan het buitenspelen, vooral met zijn voetbal. Trots, uiterlijk vertoon en respect waren de begrippen waar het om draaide in zijn kinderjaren. Hij groeide op met zijn vader, een schilderende kunstenaar. Van Persie had behoefte aan maar één ding, iets wat zijn vader hem kon geven: vertrouwen.

Zijn vader liet zijn zoon al op zijn vierde (officieel mocht dit pas bij 5 jaar) naar de nabijgelegen voetbalclub gaan: Excelsior Rotterdam. Een perfecte club voor jonge talentjes. De jonge Robin was nooit bezig met winnen of een carrière als professionele speler najagen. 

Kersverse Feyenoorder

Hij was meer bezig met plezier maken.  De artiest- net als zijn vader- kwam dan naar boven. Toen hij voor grote broer Feyenoord ging spelen, veranderde dat.

Maar het  enfant terrible had vertrouwen nodig. Er was geen goede klik met de trainer. Een trainer die hij later nog zou tegenkomen, de ex-bondscoach van het Nederlands team: Bert van Marwijk. Niet verwonderlijk dat de prestaties achter bleven bij de verwachtingen tijdens het EK. In de Oekraïne kon Van Marwijk hem nog steeds niet geven wat hij nodig had:  Onvoorwaardelijke leider van de Nederlandse aanval.  Een waardevolle les voor de nieuwe bondscoach van Gaal en voor coaches in het algemeen. 

Doorbraak bij Arsenal

2012: Beste speler Premier League

Van Persie kwam in London tot volwassenheid onder de vleugels van of Wenger. Hij won vertrouwen. Hij gaf loyaliteit terug. De rebel werd een man en een leider. De goed doordachte beslissing om Arsenal na 8 seizoenen te verlaten is een loyale naar zijn fans: Hij weet dat hij afgelopen seizoen niet meer kan verbeteren. Hij is aan de top van zijn Arsenal berg. Blijven zou resulteren in teleurstelling. Voor de fans en voor de speler. Zijn waarde voor het Londons team zal afnemen, zeker als je zijn onvermijdelijke verlies in gedrevenheid beschouwd.  Manchester City and Juventus werden al als potentiële kopers genoemd, Manchester United handelde het slagvaardigst en hoestte de benodigde miljoenen op. Hij is zeker € 28 miljoen waard. Wanneer van Persie net zo speels als bij de Gunners, is de topscorer en beste speler van de Premier League een garantie voor goals en leiderschap. 

Het geld dat geboden is voor hem is niet astronomisch als je zijn resultaten van de afgelopen jaren bekijkt. Ik kan me nog goed de wedstrijd op Stanford Bridge herinneren, waar hij zijn team op sleeptouw nam met een 3-5 overwinning op Chelsea. Een hat-trick van zijn gouden voetje.
Maar van Persie is klaar met spelen. Geld kan voor hem geen ambitie kopen. Bekers en titels worden gemist. Hij heeft zijn volgende club zorgvuldig gekozen. Ambitie, trots en respect is waar het om draait in dit spel. Herinnerd worden is wat belangrijk is.

Wanneer je denkt aan de fans en Arsenals trainer Wenger, schiet een Frans gezegde te binnen:  “Partir c'est mourir un peu” (Afscheid nemen is een beetje dood gaan).

Het oorspronkelijke artikel van dezelfde auteur verscheen eerder bij ThisIsFutbol :
http://thisisfutbol.com/2012/07/blogs/arsenal-rvp-loyalty-and-trust-partir-cest-mourir-un-peu

CAN KOEMAN MAKE FEYENOORD INTO A SUCCESSFUL SIDE ONCE MORE?

Feyenoord had an astounding last season. The past years have seen the Rotterdam team refrained of European football. But, beyond every expectation they finished last season second, after being in the bottom half of the Eredivisie for a long time. It was like water for fans who were lost in the dessert. Two people, the architects of this success, deserve credit: manager Ronald Koeman and Manchester city hireling John Guidetti.

Execution

The Swede, Guidetti, quickly acquired the status of club hero. A status strikers haven’t reached since the days of Jozsef Kiprich and Henrik Larsson, another sweet Swede. Guidetti who scored a hat-trick against major rival Ajax, has been recalled by Manchester City and may end up playing for Lazio next season according to the Speculations of the Mirror.

Design

After unlucky episodes with Valencia and Benfica, Koeman’s career got decimated at AZ. Over a year later Feyenoord knocked on his door with an empty wallet. It was a golden opportunity, which he grabbed without thinking twice. He must have felt revived amongst the youngsters of Rotterdam’s biggest club and the opportunity for re-building. There was a spark between him and his players.

Vlaar visiting Villa Park

But the building blocks were not made to last. This season Feyenoord squad lost midfielders Otman Bakkal, Karim El Ahmadi, defender Gill Swerts and firestarter John Guidetti. Ruud Vormer (Roda JC), Lex Immers (ADO Den Haag), Daryl Janmaat (Heerenveen) and John Goossens (NEC) came to replace them. Feyenoord payed off much of their debt and are heading for a more solid financial grounding. The new collection of players have been bought with a small budget. Neither fans nor competitors are impressed. But, just recently the Rotterdam club added Harmeet Singh to their selection. He is considered to be one of Norway’s finest talents.

Last Sunday news came out, that their only international, icon and captain Ron Vlaar might move to England (Source: Daily Mail). Aston Villa is interested in the Feyenoord central defender, who might be re-united with El Ahmadi. Vlaar was spotted at Villa Park and is currently weighing up the pros and cons. Feyenoord are reluctant to let him go, but will not stop a transfer. Another pillar gone. The question asked by many, is: Can Koeman still build a winning team or will they become the laughing stock of the Champions League?

No goals, no glory

The friendly campaign started with a 3-0 win against the amateur division of Feyenoord. It was followed by games against small, hardly trained amateur clubs, who go by the names of FC Horst and Nieuwleusen (this will probably be the first and last time you hear about them).

Last friday their sparring partner was BVV Barendrecht. A club qualified for the National Cup, and playing in the amateur Top league. Feyenoord struggled. Feyenoord attacked in vain. They never could cope with the artificial grass, and small spaces that the opponent carefully defended. In the 63th minute the only goal of the game was scored. Scored by a Barendrecht foot in its own net. Something the Feyenoord strikers could not manage. “If you don’t score , you won’t win” is a famous and deadly simple statement from guru Johan Cruyff. And herein lies the Achilles heel of the team: Scoring goals is an issue. Guyon Fernandes, Cabral, young Tonny Vilhena and new star Singh are not even close to the heritage of Guidetti.

They feel the pressure to perform and deliver a season like last year. It seems a mission impossible, but players and staff are eager and committed. After the match against Barendrecht, defender Martins Indi got into a fight with one of his teammates. But that is all right. As long as the subject is about winning and ambition. And that’s one thing that Koeman has yet to accomplished.

Driemaal goud in een uur

Groot-Brittanië slaat toe bij de atletiekfinales

Charles van Commenée heeft een missie. Vier jaar geleden kreeg hij de opdracht om de Engelse atletiekploeg klaar te stomen voor de Spelen in Londen.

Als coach van meerkampster Jessica Ennis haalde hij met haar al goud op in Beijing. In Londen staat ze eerste op de zevenkamp halverwege het toernooi. Dan verprutst ze de eerste sprong bij het verspringen. De druk is groot want heel de natie verwacht niks minder dan de hoogste podiumplaats. De concurrentie ruikt bloed. Maar met haar volgende sprong overtreft ze iedereen. Geroutineerd pakt ze haar punten bij speerwerpen en de 800 meter.Volgens verwachting prolongeert ze de titel.

Even later start de finale van het verspringen. De outsider verslaat de De favorieten Ward en Claye houden elkaar in de gaten. Maar een outsider die als laatste springt gaat er met het spreekwoordelijke been vandoor.  Rutherford pakt weer Brits goud  sinds 1964.

Bij de 10 km is de favoriet de Brit Mo Farah. De meervoudig kampioen heeft een onmenselijke taak. Hij kan het bijna niet beter doen dan de twee gouddelvers. Engeland eist goud van hem.Om hem heen Afrikanen die zoals zo vaak de medailles op de loopafstande zullen verdelen.  Zijn concurrent komt uit Eritrea en heet Tadese, die twee landgenoten in de race heeft. Ook Bekele uit Ethiopie is een gevaarlijke klant met landgenoten die hem zullen helpen waar mogelijk. Terwijl de Ethiopers, Eritreers en geboren Kenianen stuivertje wisselen monstert Farah vanaf de middenmoot (10e positie) zijn concurrenten. Hij wordt luidkeels aangemoedigd door het publiek. Met nog 2 km, gaat de geboren Somaliër naar de derde plaats. Ontspannen kijkt hij om zich heen. De Ethiopiers willen het veld controleren. Als een harmonica schuift het veld in elkaar. Nog 12 kanshebbers als de laatste twee ronden aanbreken. Wanneer zal Farah aangaan? Het tempo gaat steeds meer omhoog. Wie heeft de beste eindsprint? Een ronde voor het einde gaat Farah op kop lopen, acher hem wisselen de Afrikanen. Wie gaat er langs? Niemand.  Farah houdt als een wolf de hongerige hyenas's van zijn lijf en loopt op magistrale wijze weg op het laatste rechte eind. De Afrikanen bijten zich stuk. De ploeg van Charles van Commenée haalt drie keer goud in een uur.

K(l)eurig Wimbledon, tijdens Londense Olympische Spelen

Geen witte was praktijken

Het blijft even wennen. Federer in een knalrood setje op het heilige gras van Wimbledon, waar witte kleding de norm is. Bijna vloeken in de kerk en voer voor geschraapte kelen bij de oudste leden van de All England Club. Maar zelfs Wimbledon moet buigen voor de Spelen. Gelukkig hebben ze -in tegenstelling tot het blauwe hockeyveld - het gras wel groen gelaten. Terwijl Federer zicht ontdoet van Falla en Benneteau, vergaat het de Nederlanders minder goed.

Het voor Nederland uitkomende duo Haase en Rojer gingen onderuit tegen het Indiase koppel met specialist Leander Paes. De dubbelcombinatie strandt dus in de eerste ronde. De Belg Darcis deed het beter. Na de verrassing tegen Berdych won hij ook van de Colombiaan, Santiago Giraldo.

Andy Roddick is dinsdagmiddag op het centre court van olympisch Wimbledon afgedroogd door Novak Djokovic.  De 25-jarige Serviër, in Londen als tweede geplaatst, declasseerde de Amerikaanse hardhitter met 6-2 en 6-1.f

Andy Roddick verbergt zich achter een handdoek.

Djokovic bevestigde zijn favorietenrol voor de olympisch goud. Vier jaar geleden moest de Wimbledonwinaar van 2011,  zich nog tevreden stellen met het brons.  Djokovic kende  geen medelijden met Roddick, die driemaal de finale van Wimbledon haalde. De Amerikaan, die al lang niet meer in de top 10 van de spelersranglijst stond,  kreeg liefst 34 winners om zijn oren. In de kwartfinale wacht good old Aussie Leyton Hewitt. 
Andy Murray, won tegen de altijd lastige Fin, Jarkko Nieminen. Jo-Wilfried Tsonga, de sterke outsider won in een marathonpartij van het Canadese talent Milos Raonic. De derde set duurde maar liefst drie uur (en langer dan het record van 2012). Op 6-3, 3-6 en 24-23 benutte de Fransman al vallend en glijdend zijn matchpoint.

Duivelse tegenstanders: Nummer 13 en Marianne Vos

De Nederlandse dames maken de koers hard in de Olympische wegwedstrijd. Marianne Vos is dan ook de favoriete. De meervoudig wereldkampioene en alleskunner (in Beijing nog winnares puntenkoers) mist nog Olympisch goud op de weg.  Andere favorieten zijn de Amerikaansen Stevens en Armstrong, de Engelsen Armitstead en Pooley, Arndt (Duitsland) en de Italiaanse Bronzini die een goede sprintster is. Zij hield Vos al eens eerder van goud af.

Kristin Armstrong, gelukkiger

Na wat schermutselingen blijven de helft van het aantal renners lang bij elkaar. De Amerikaanse Kristen Armstrong rijdt met nummer 13, iets waar ze zeker niet gelukkig mee is. Bijgelovig, plakt ze het nummer ondersteboven op haar shirt. De pechduivel laat zich niet van de wijs brengen, want de Olympische kampioen tijdrijden van Beijing valt alsnog in een glibberige bocht. Even daarvoor is Loes Gunnewijk ook al onder uit gegaan. Ze kan door, maar zit niet meer van voren. Nadat van Dijk driemaal demarreert springt Vos ook tot driemaal weg, maar krijgt steeds een reactie uit het peloton. Armitstead en Olds komen wel weg. Na een demarrage op een heuveltje kunnenVos en Zabalinskaya  (Rusland) aansluiten. Het kwartet breidt gestaag hun voorsprong uit naar 45 seconden. De Amerikaanse heeft een goede eindsprint en is de meest gevreesde tegenstander voor Vos. 

Alleskunner, Marianne Vos wint goud

Met nog 25 kilometer te gaan rijdt Olds lek. Ook Armstrong heeft materiaalpech. Ongeluksnummer 13 slaat opnieuw toe voor de Amerikaanse en haar ploeggenote. De drie denderen door en zien het peloton pas terug aan de meet. De vossejacht mislukt. Op 2 km probeert de Russische weg te komen, maar er zit nauwelijks kracht achter haar demarrage. In de laatste rechte lijn, sprint Vos uit het wiel van Zabalinskaya, Armitstead probeert er over te komen, maar geraakt niet aan het wiel. Een superieure Vos wint het eerste goud voor Nederland op deze Spelen. Armstrong verscheurt gedesillusioneerd haar nummer.

Uitslag: 1. Vos 2. Armitstead 3.Zabalinskaya 4. Teutenberg 5. Bronzini  

Lees verder voor het live verslag

The Glamourous life of Gullit: Goals, glory and gossip

Gullit. Born as Ruud Dil in Amsterdam (1962),  he later took on the name of his biological father. The globetrotter would wander from Galaxy to Grozny.

His first club as a professional player was HFC Haarlem, which he took (1981–2 season) to a historical 4th place and qualification for Europe. Turned down by English sides Arsenal and Ipswich Town, (Neill and Bobby Robson) Gullit therefore moved to Feyenoord in 1982, for a fee of £300,000. At Feyenoord Gullit played along legend Johan Cruijff. Both players boosted the atmosphere and results of the Rotterdam side.  Gullit helped in winning the league and cup double, and was named Dutch Footballer of the Year. In 1985 he moved to PSV to score 46 goals in 68 league appearances, as he led the team to capture the Dutch title. In Eindhoven he became a player who had an impact on team players and staff, always offering his personal opinion flat out. 

The dreadlocked appearance caught the eye of Silvio Berlusconi’s A.C. Milan. In 1987 the Italians would pay the then world record transfer fee of £6 million. Other glorieus moment followed when he won the European Footballer of the Year award in 1987 which he dedicated to Nelson Mandela. At Gullit's first season at Milan, they won the Scudetto for the first time in 9 years and went on to add the European Cup to their list of honours.  Steaua Bucharest was slaughtered 4-0 in the 1989 final, Gullit scoring two crucial goals. The following year Milan retained the trophy as they defeated Benfica. In the 1993/4 season he  moved to Sampdoria and scored the winner in a 3-2 victory over AC Milan, when serving under manager Sven Goran Erikson. In 1995, he signed for Chelsea, where he finally enjoyed football to the fullest.

Gullit was one of the key players for the Netherlands helping his country win the Euro 88, opening the score in the final against the the Soviet Union. In 1993 Gullit and Netherlands manager Dick Advocaat began a long running dispute. Advocaat's decision to play Gullit on the right-side of midfield, in a game against England at Wembley was refused by the Dutch star. Shortly before the 1994 World Cup, Gullit walked out of pre-tournament training camp and would never play international football again.

In 1996, when Hoddle led Chelsea, Gullit was appointed as a player-manager. The Dutchman guided Chelsea to an FA Cup triumph in 1997, the club's first major trophy in 26 years.  The first won by a non-British manager.  The following season, with Chelsea in second place in the Premiership and proceeding to the quarterfinals in two cup competitions, he was sacked. After Gullit's controversial sacking, chairman Ken Bates famously said of Gullit - "I didn't like his arrogance - in fact I never liked him".

In 1998, he was named manager of Newcastle United, with an FA Cup final appearance in his first year. Shortly later, fans began to turn against him, and after a political  controversy with star striker and local hero Alan Shearer and captain Robert Lee, Gullit resigned in 1999.

After a disappointment at Feyenoord in the 2004/2005 season, Ruud Gullit became head coach for the Los Angeles Galaxy, in 2007. His $2 million per year salary was the highest ever given to an MLS head coach. After rumours and living the LA Glamour life he was fired in august 2008 after a seven-game winless streak.

His last club as a trainer was, FC Terek Grozny,  a club in the explosive outback of Russia. Standing next to Ramzan Kadyrov (who is seen as a terrorist heading the Chechen totalitatarian regime), Gullit stated: "I'd like to believe that I can bring joy into the lives of the Chechen people through football [...] Of course, I won't deny that I'm getting lots of money from Terek.” Gullit was sacked by the club 5 months later, having only won 3 games. Gullit  was often spottend in Russian nightlife accompanied by questionable people.

The past month Gullit was named as  for a position as a national manager for the Netherlands. Especially by Ruud himself. The charismatic person raised too many question marks. As a player he convinced, as a manager there was always an air of conflicts, glamour and arrogance.

At this moment Ruud is looking for a new goal, using Twitter to stay on the national radar. A radar he is definitely on, helped by his third wife Estelle, niece of Johan Cruyff. 

In june 2012 Estelle filed for divorce when she noticed he placed bugs in their house. After cheating on his wife frequently during the past 16 years she left him for kickboxer and K1 fighter, Badr Hari.  Hari was convicted for fysical abuse and just recently official suspect for beating two persons cripple.

But Ruud is moving on: the globetrotter has to be in the limelight surrounded by obscure individuals. Latest gossip: "Il Tulipan Negro" might become national manager for Afghanistan.

Titelverdediger Nadal niet naar Olympische Spelen Londen

Het Olympisch tennistoernooi heeft een belangrijke favoriet verloren: Titelverdediger Rafael Nadal heeft zich teruggetrokken van deelname. "Het spijt me, maar ik voel me niet in staat om mijn titel te verdedigen, vanwege mijn slechte conditie" was "vandaag te lezen op de facebook pagina van Rafa. Hij noemde het vervolgens "één van de droevigste momenten in mijn carrière” 

Dit werd door persbureau AP bevestigd. De stier van Manacor liet weten dat hij ook niet met de Spaanse delegatie naar de Britse hoofdstad zal afreizen. De Spaanse tennisser zou vaandeldrager voor Spanje zijn.

Nadal na zijn laatste wedstrijd, de nederlaag tegen Rosol

Nadal heeft sinds zijn uitschakeling op Wimbledon in de wedstrijd tegen de Tsjech Lukas Rosol, niet meer gespeeld. De Spanjaard kampt met een ontstoken kniepees en is daardoor niet in staat zijn Olympische titel te verdedigen, schrijft de BBC. 
4 jaar geleden won Nadal de eerste gouden tennismedaille op een Olympische Spelen voor Spanje. In Beijing versloeg hij Djokovic in de halve finale en in de finale Fernando Gonzalez uit Chili.

De dood of de gladiolen

Voor de vierde maal gaat de ambitieuze Brit van start in de Tour de France. De winnaar van vier klassiekers is al op jonge leeftijd naar Vlaanderen gekomen om het wielervak te leren en heet Tom Simpson. De wereldkampioen van 1965– en opvolger van Jan Janssen – is een meer dan modale wielrenner en wil nog één keer proberen te schitteren door de Tour te winnen.

Op 13 juli 1967 staat de gevreesde Mont Ventoux op het programma. Het is het jaar dat Raymond Poulidor, Lucien Aimar, Felice Gimondi, Balmanion en Jan Janssen vechten om de touroverwinning. Simpson staat 7e in het klassement.

De kilometers tot aan de beklimming verlopen rustig. Jimenez demarreert meteen aan de voet van de klim. De Spanjaard lijkt geen last te hebben van de hitte en de benauwde atmosfeer. Na Poulidor volgen ook gele truidrager Roger Pingeon,  Gimondi, Aimar, Janssen, Simpson, Balmanion, Letort en Castello.

Jimenez demarreert voor een tweede maal. Poulidor is de enige die mee kan. De groep breekt. Tom Simpson lost snel uit het eerste groepje. Tijdens de zeer warme (tot wel 42°C) dag krijgt de Engelsman het meer dan moeilijk. Hij kan toch al niet goed tegen hitte. En ademhalen is op de Ventoux nauwelijks mogelijk. Met een zwetend lijf en holle ogen probeert hij door te gaan.

Drie kilometer voor de top begint zijn fiets te zwabberen. Links en rechts word hij ingehaald. Hij zwalkt over de weg. Zijn blik staat op oneindig. Dan valt hij met een smak tegen het asfalt. "Get me on my bike, I want to go on, on, on" zegt hij nog stamelend. Met hulp van toeschouwers en de mechanicien wordt hij weer op de fiets gezet. Maar dan valt Simpson, 1.3 km voor de top, opnieuw. Hij ligt roerloos op de flanken van de Ventoux en bewusteloos word hij door omstanders beademd. De tourarts, die geen echte dokter is, maar fysiotherapeut heeft niet de juiste spullen en kan weinig uitrichten. Uiteindelijk wordt hij per helikopter naar het ziekenhuis in Avignon gevlogen. Terwijl Jan Janssen de etappe wint, is de medische hulp te laat en overlijdt Simpson onderweg.

De ploeggenoot en vriend van de Brit, Barry Hoban mocht de volgende dag - huilend - de rit winnen. Hoban, zal het prijzengeld doneren aan de vrouw van Simpson en later zelfs met haar trouwen. Ook de Tour ging verder, want zij wacht op niemand. Toenmalig Tour-directeur Felix Lévitan werd zwaar bekritiseerd wegens het uitzetten van een te zwaar parcours. Later werden echter vier ongebruikte ampullen in het shirt van Simpson gevonden, waarvan er één amfetamine bevatte. Simpson zou zijn overleden aan een combinatie van hitte en uitputting. Wat later bekend werd is dat ook een darminfectie, die opspeelde aan de start van de Tour een rol zou kunnen spelen.
De Engelsman uit Durham county stond te boek als een ultieme doorzetter en vechter. De combinatie van deze eigenschappen, de hitte, uitputting, darminfectie en het gebruik van amfetamine, werd hem fataal. Dat hij "verkeerde spullen" had geslikt werd aangetoond. Niet per se dat dit de hoofd doodsoorzaak zou zijn. De euforische staat die amfetamine gebruik veroorzaakt heeft Simpson zijn grenzen laten vervagen.

De dood van Simpson zorgde voor aangescherpte dopingcontroles tijdens de Ronde van Frankrijk. Toen al werd duidelijk hoe zwaar de sport is en hoe diep doping geworteld is in het wielerpeloton.
Als waarschuwing tegen gevolgen van doping in de sport wordt een gedenkmonument neergezet op de plaats waar Simpson op de Ventoux afscheid nam van het leven. De jaren er na komen de renners steevast langs het monument om nog eenmaal afscheid te nemen van Tom. Om na te gedenken en na te denken. Totaal afscheid van doping is er (nog) niet.

naschrift: 1 jaar later (juli 2013)
enkele maanden na publicatie van dit bericht zal Lance Armstrong - net als vele anderen - bekennen stelselmatig doping te hebben gebruikt. De bekendheid over, aversie tegen en controle van doping neemt snel toe.

RVP: Vertrouwen en loyaliteit

Robin van Persie heeft Arsenal te verlaten na een mooi huwelijk met de club en zijn trainer, Arsène Wenger.  De Nederlandse aanvaller is (nog) hongerig naar succes. Vooral na zijn glorieuze seizoen bij Arsenal. En zelfs nog meer na zijn desastreuze EK met het Nederlandse team.

De Rotterdamse jaren
Alweer een tijd geleden woonde Robin in mijn wijk in Kralingen. Op een pleintje met kinderen van diverse nationaliteiten moest hij voor zichzelf opkomen. “Je moest wel om te overleven” zou hij later zeggen. Als kind had hij een overdosis aan energie. Hij was altijd aan het buitenspelen, vooral met zijn voetbal. Trots, uiterlijk vertoon en respect waren de begrippen waar het om draaide in zijn kinderjaren. Hij groeide op met zijn vader, een kunstenaar, die schilderde. Van Persie had behoefte aan maar een ding, iets wat zijn vader hem kon geven: vertrouwen.

Zijn vader liet zijn zoon al op zijn vierde (officieel mocht dit pas bij 5 jaar) naar de nabijgelegen voetbalclub gaan: Excelsior Rotterdam. Een perfecte club voor jonge talentjes. De jonge Robin was nooit bezig met winnen of een carrière als professionele speler.

Hij was meer bezig met plezier maken.  De artiest- net als zijn vader- kwam dan naar boven. Toen hij  voor grote broer Feyenoord ging spelen, veranderde dat.

Maar het  enfant terrible had vertrouwen nodig. Er was geen goede klik met de trainer. Een trainer die hij later nog zou tegenkomen, de ex-bondscoach van het Nederlands team: Bert van Marwijk. Niet verwonderlijk dat de prestaties achter bleven bij de verwachtingen tijdens het EK. In de Oekraïne kon Van Marwijk hem nog steeds niet geven wat hij nodig had:  Onvoorwaardelijke leider van de Nederlandse aanval.  Een waardevolle les voor de nieuwe bondscoach van Gaal en voor coaches in het algemeen. 

Doorbraak bij Arsenal

Verkozen tot beste speler in Engeland

Van Persie kwam in London tot volwassenheid onder de vleugels van of Wenger. Hij won vertrouwen. Hij gaf loyaliteit terug.

De rebel werd een man en een leider. De goed doordachte beslissing om Arsenal na 8 seizoen te verlaten is een loyale naar zijn fans: Hij weet dat hij afgelopen seizoen niet meer kan verbeteren. Hij is aan de top van zijn Arsenal berg. Blijven zou resulteren in teleurstelling. Voor de fans en voor de speler. Zijn waarde voor het Londons team zal afnemen, zeker als je zijn onvermijdelijke verlies in gedrevenheid beschouwd.  Manchester City and Juventus werden  al als potentiële kopers genoemd, Manchester United handelde het slagvaardigst en hoestte de benodigde miljoenen op. Hij is zeker € 16 miljoen waard. Wanneer van Persie net zo speels als bij de Gunners, is hij een garantie voor goals en leiderschap. 

Het geld dat geboden is voor hem is niet astronomisch als je zijn resultaten van de afgelopen jaren bekijkt. Ik kan nog goed de wedstrijd op Stanford Bridge herinneren, waar hij zijn team op sleeptouw nam met een 3-5 overwinning op Chelsea. Een hat-trick van zijn gouden voetje.
Maar van Persie is klaar met spelen. Geld kan voor hem geen ambitie kopen. Bekers en titels worden gemist. Hij heeft zijn volgende club zorgvuldig gekozen.  Ambitie, trots en respect is waar het om draait in dit spel. Herinnerd worden is wat belangrijk is.

Wanneer je denkt aan de fans en Arsenals trainer Wenger, schiet een Frans gezegde te binnen:  “Partir c'est mourir un peu” (Afscheid nemen is een beetje dood gaan).

Finales Wimbledon: Geschiedenisboeken bijgewerkt

Mannenfinale: aan buis gekluisterde Britten zien mooie finale

Federer kan geschiedenis schrijven door (samen met Sampras) zeven maal Wimbledon te winnen. Ook kan hij het recordaantal weken op nummer één, ook al in handen van Sampras, evenaren. De Zwitser oogt hongerig. Maar in Engeland gaat het maar over één ding (eigenlijk twee, nu Wiggins de gele trui heeft in de Tour de France): De mogelijkheid dat een Brit (Murray is een Schot) Wimbledon gaat winnen. Als eerste in de Open Era (het open professionele tijdperk dat in de jaren zeventig begon). Misschien is de winst van Jamie Marray in het dubbel een voorbode. Ook hij won een titel voor de Britten sinds 1936.

20 miljoen mensen kijken naar de finale als Murray geconcentreerd begint aan zijn missie. Het is muisstil op het Center Court. 
Al in de eerste game wordt Federer gebroken. Het publiek, dat massaal achter Lazy English staat ontploft. Federer breekt snel terug. Murray knokt en werkt achterstanden weg. In de 9e game breekt hij de zesvoudige Wimbledon winnaar weer. Op social media en in het stadion worden Britten bijna hysterisch als hij de eerste set wint. 
In de tweede set wederom spanning ten top. Murray loopt op alles. Federer blijft technisch mooi tennis spelen.
De Brit zet veel druk en is fit. Op 3-3 krijgt hij twee breekkansen, maar Federer blijft koel. Op 4-4 ook een breekpunt, maar Federer maakt laat geen fout meer toe. Bij 5-6 pakt FedExpress met een backhand slice volley zijn eerste breekpunt. Beide kemphanen doen weinig voor elkaar onder. Beiden winnen 77% van hun eerste services. 1-1 in sets.

In de derde set wordt bij 1-1 en 40-0 de partij onderbroken. Regen hoort net zo bij "the Championships" als aardbeien en champagne.
Het dak geeft de Zwitser voordeel. Het gras wordt sneller. En gladder. Af en toe glijdt de sprintend Murray onderuit.
De derde set gaat naar Federer. Laat in de vierde set kan de Zwitser nogmaals breken en wint met 4-6, 7-5, 6-3, 6-4 Na afloop kan Murray - net als moeder Judy- zijn tranen niet bedwingen als hij de microfoon in zijn handen gedrukt krijgt.

Emotioneel is hij diep gegaan en hij voelt  nu de druk en niet beantwoorde verwachtingen van het Engelse publiek.Vooraf had hij de supporters gevraagd hem aan te moedigen en hij is er dankbaar voor.  Hij feliciteert de Koning van het gras met zijn terechte titel. Murray belooft nog harder te werken en volgend jaar weer de finale te halen.

Vrouwenfinale: Williams pakt vijfde titel

Serena Williams. Een van de oudste finalisten met haar dertig jaar. Maar ook nog steeds hard serverend en slaand. Deze finale kon je zien dat Williams er echt voor ging. Ze beseft als geen ander dat dit een van de laatste kansen is om haar vijfde titel op het Engelse heilig gras binnen te hengelen. Zoveel ervaring Williams had, zo weinig heeft haar tegenstandster Radwanska dit. Het is haar eerste Grand Slam finale. Na een slopende halve finale had ze geen stem en puf meer over voor een persconferentie. Verzwakt en aangedaan komt ze aan de start van de finale. Ze krijgt tennisles in de eerste set en verliest met 6-1. Tja, inpakken en wegwezen denk je dan. Maar Radwanska is een knokker en blijft in de tweede set hangen. Williams wordt zowaar nerveus als ze denkt aan een nieuwe titel. Bij 4-4 blijft ze hangen en gaat Williams fouten maken. Het wordt een derde set. Williams gaat weer onbevangener spelen en voluit serveren. De zege ontgaat haar niet en met 6-2 mag zij weer gehuldigd worden. Ook het damesdubbel wint ze met haar zus Venus.

Kijk voor het laatste TourDeFrance nieuws op : http://tourjournaal2012.blogspot.nl/?view=magazine

Halve finales Wimbledon, Murray Mania

Mannen

De kraker van vandaag is Federer tegen Djokovic. De nieuwe nummer 1 tegen de voormalige koning van het tennis. Federer vind het tijd worden voor weer eens een zege. Djokovic heeft nog steeds honger naar succes en wil zijn nederlaag in Parijs goedmaken.

De eerste set is voor de Zwitser, die weinig fouten maakt. Djokovic -die tegen Florian Mayer uitstekend tennis liet zien -  kan de druk opvoeren en wint de tweede set. De derde set gaat gelijk op tot 4-4.
djokovic krijgt 2 breekkansen. Maar Federer breekt niet. Met goed netspel pakt hij juist de breek. Even later is het 2-1 voor Federer. Djokovic is niet meer in staat gas te geven. De Zwitser oogt fris en fit en wint vervolgens de 4e set en de partij.

Murray schrijf geschiedenis

Na de laatste finale van Bunny(1938) en laatste overwinning van Perry (1936) is tennisminded Engeland in rep en roer. Het land staat op zijn kop. Hun hoop Murray is in vorm en staat ion de finale. in de halve finale sloeg hij Tsonga nog knock-out in 4 ronden. Toen de bel ging was Murray er als de kippen bij om de Fransman een paar tikken uit te delen. Tsonga liet zich niet uit het veld slaan en kwam in de derde set goed opzetten. In de vierde set had Murray breekkansen op 4-4. maar Tsonga vocht zich terug tot 5-4 en leek te gaan winnen in de volgende game. Murray bleef ook knokken en plaatste een paar slimme netballen aan de zonkant van Tsonga en won met 7-5 de set en match. 

Vrouwen

De twee vriendinnen

Angelique Kerber beet het spits af in de halve finale tegen haar vriendin Radwanska. De Poolse begon angstig en kan kon voor het eerst een finale van een Grand Slam winnen. Ook het bereiken van een nr.1 positie op de WTA lijst was mogelijk. Na het wegpoetsen van de zenuwen en een 3-1 achterstand wint ze met 6-4 en 6-3. Radwanska zal het lastig krijgen in de finale. Ze kan niet zelf het spel dicteren, maar kan de balsnelheid van de tegenstander goed beantwoorden.

In de andere wedstrijd was Serena Williams na de eliminatie van Kvitova, klaar voor de volgende scalp: Azarenka. Williams is inmiddels goed in vorm en heeft een missie. De harde slagen zijn terug en ook de service loopt als een 18ponds geschut. Azarenka moet het hebben van tact en techniek. De Power won van de finesse in een spannende partij. De favoriete voor de titel pakte de eerste set met 6-4 en de tweede na een spannende tiebreak. Met haar 24e ace beëindigde ze de partij.

Kwartfinales Wimbledon: Britten dromen van Schots succes

Vrouwen, spannende battles

Serena ging tot het uiterste

Voormalig nummer 1 van de wereld, Vitoria Azarenka haalde een zwaar bevochten overwinning op de Oostenrijkse Paszek, die een uitstekend toernooi beleefde: 6-3, 7-6. Ook Serena Williams moest vol aan de bak. Ze onttroonde in een gelijkwaardige partij de huidige graskampioene Petra Kvitova met 6-4, 7-5.

Het Duitse onderonsje Kerber - Lisicki werd in het voordeel van de eerste beslist met een spannende 7-5 in de derde set. Hetzelfde gold voor Agnieszka Radwanska die de Russische Kirilenko aan de kant schoof.

Mannen

Bij de mannen waren de eerste twee kwartfinales minder spannend. Roger Federer was na zijn hachelijke overwinningen in de derde en vierde ronde van plan om energie te sparen. Hij had geen kind aan de Rus Youzhny. De voormalig winnaar van Rotterdam was nog nooit verder dan de 4e ronde gekomen en lijkt fysiek de lange partijen tijdens een Grand Slam moeilijk te verteren. In drie makkelijke sets (6-1, 6-2 en 6-2) gaat Federer door naar de halve finale: waar hij de nummer één van de wereld Djokovic treft. Het is enigszins jammer dat de twee elkaar al in de halve finale treffen. Djokovic schoof ook in een eenzijdige partij de verrassende Duitser Florian Mayer in drie sets aan de kant.

Gaat Murray eindelijk de finale halen?

Dit maakt het wel mogelijk voor de Britten om weer eens een landgenoot in de finale te zien. Ferrer, altijd een lastige horde, zette met gedurfd spel Murray onder druk. De van nature baseline speler kwam ook regelmatig naar het net om de punten te pakken."Lazy English" had weer eens last van een trage start en kwam meteen met 4-1 achter. Hij knokte zich wel terug, maar verloor desondanks de eerste set. De tweede set maakte Murray een break achterstand snel goed en kwam op 5-5. In de tiebreak, maakt de Brit een 5-2 achterstand goed. In plaats van twee sets achter wordt het 1-1. De derde set is weer voor de Brit die de mentale tik goed gebruikt. Maar Ferrer blijft altijd knokken. Hij rent, zwoegt en duikt naar elke bal en geeft niks cadeau. De vierde set is zenuwslopend en gaat gelijk op. Break kansen worden niet benut en Murray blijkt in de tiebreak weer de koelste: 6-7 (5), 7-6 (5), 6-4 en 7-6 (5). De Britten dromen nu al van een Engelse (lees: Schotse) winnaar bij de mannen. Ze dromen er al driekwart eeuw van. De vorige twee jaar strandde Murray in de halve finale.

Tsonga speelt zijn kwartfinale tegen Kohlschreiber. De Fransman wint de eerst set (7-6), maar verliest de concentratie in de tweede. Na een achterstand van 0-3 levert hij de set in. Daarna is de focus terug en pakt hij met solide spel de tiebreak in de derde. Dat is de mokerslag voor de Duitser die niet langer tegenspartelt. Tsonga weer naar de halve finale.

Wimbledon, vierde ronde

Mannen

Del Potro, toch iemand die geacht wordt een finale te kunnen bereiken, zelfs op Wimbledon, ligt er uit. De bedwinger is Alber Ferrer, de winnaar van het grastoernooi in Rosmalen. Del Potro probeerde de Spanjaard met harde services en crossballen te verschalken. Dit lukt maar deels. Ferrer liep zoals gewoonlijk op alles en was vaak snel genoeg. Verder was het voetenwerk fenomenaal en beschikte hij over snelle handjes.
Met 6-3, 6-2 en 6-3 kwam de Argentijn er niet aan te pas.

Federer maakte zijn opwachting tegen de Belg Malisse. Bij de bookmakers was de Zwitser huizenhoog favoriet, maar daar was niks van te merken. Federer speelde mogelijk zijn slechtste tennis ooit. Dit was echter te wijten aan een blessure. Een onwillige onderrug speelde hem al snel parten. De ballen kwamen niet meer door en de eerste set dreigde verloren te gaan. Met listig spel en bij 5-6 achter op Malisse’s service wist Federer de Belg te breken. De Belg wist zich geen raad met de situatie en verloor ook kansloos de tie-break. Daarna werd Federer gered door de toernooileiding want het dak ging dicht, een betwistbare beslissing. Een welkome adempauze voor Federer, die nu tijd had voor de fysiotherapeut.

De pijnstillers deden ook zijn werk en de tweede set werd door de Zwitsers met 6-1 gewonnen. In de derde set kon Malisse weer profiteren. Na verlies van de eerste twee games in de 4e set rechtte de kampioen van de Grand Slams zijn rug en maakte het gedecideerd af.

Veteraan Youzhny die in Grand Slams al zeven keer in de 4^e ronde strandde,won van Istomin uit Oezbekistan. De regen was verder spelbreker bij de andere mannenpartijen, waarin Murray de eerste set tegen Cilic won. Een dag later liet de Brit zien weer dwingend te kunnen spelen. Hoe hij er nu echt voor staat - De Britten staan op wimbledon al meer dan 60 jaar droog- kunnen we morgen zien.  Het sprookje van Brian Baker is afgelopen. De qualifier verloor afgetekend van Philip Kohlschreiber, die het morgen tegen Tsonga  mag opnemen.Een andere Duitser, Florian Mayer kegelde verrassend Gasquet uit het toernooi. Lees verder voor een overzicht (en later verslag) van de kwartfinales.

Vrouwen

De favorieten bij de dames worstelen met hun vorm. Het was weer bijltjesdag. 

Sharapova, de favoriete voor de overwinning ligt er uit. Tegen de Duitse Sabine Lisicki kwam zij geen moment in haar ritme en verloor afgetekend met 6-4 en 6-3. Lisicki begon als door een adder gebeten en pakte meteen een ruime voorsprong. Zij nam revanche voor de verloren halve finale van vorig jaar, waar ze overmand werd door zenuwen. Bijkomend drama voor de Russische is dat ze haar nummer 1 positie kwijtraakt.
Een andere favoriete Clijsters is ook nog niet op het niveau van haar hoogtijdagen. Zij ging nog harder onderuit tegen een andere Duitse. Kerber won met tweemaal 6-1. Serena Williams, nog bijna nahijgend van haar narrow escape in de derde ronde, besloot het nu anders te doen. Met harde groundstrokes en nauwelijks fouten makend won ze met 6-1 de eerste set. Al vroeg in de tweede set sloeg de twijfel echter toe bij de koningin van het gras. Shvedova rook haar kans en sloeg een aantal schitterende passeerballen. Serena’s voorsprong was in no time verdwenen. Na 6-2 volgde een benauwde derde set, met ups en downs, waarin Serena in de achtste game een 40-0 voorsprong verspeelde. Uiteindelijk pakte ze laat in de derde set de winst met 9-7.Petra Kvitova haalde met pijn en moeite de derde set en overwon Schiavone daarna gedecideerd: 4-6, 7-5 en 6-1.

Lees verder voor de resultaten van de kwartfinales.

Wimbledon 3e ronde

Na 1 week Wimbledon zijn er weer heel wat favorieten gesneuveld en nieuwe helden opgestaan .

Heren

Kohlschreiber

Rosol kan gaan nagenieten van zijn sensationele overwinning op Rafael Nadal. Thuis dan, wel te verstaan. Philipp Kohlschreiber was zijn tegenstander. Geen kleine jongen, want hij won in Halle het grastoernooi. En passant bond hij In dat toernooi Nadal en Tommy Haas aan de zegekar.
Rosol kwam nooit in zijn ritme en verloor in de derde ronde met 6-2,6-3 en 7-6 (6). Kohlschreibers volgende tegenstander is de Amerikaan Brian Baker. De qualifier versloeg de ook goed in vorm zijnde Fransman Benoit Paire: 6-4, 4-6, 6-1 en 6-3. Baker, 126e op de ATP-ranglijst, is bezig aan een tweede tennisjeugd na een lange blessureperiode. De andere verrassing van dit jaar David Goffin kon het niet bolwerken tegen grasspecialist Mardy Fish. De Amerikaan kan als geen ander op belangrijke momenten het punt pakken. In een marathonpartij die de tweede langste wordt (na Isner-Mahut) verliest servicekanon Querry met 17-15 in de vijfde set van de Kroaat Marin Cilic. De heren hebben dan meer dan vijf uur op de baan gestaan. Vlak voor zonsondergang wordt de Amerikaan gebroken.
David Ferrer heeft zich op Wimbledon voor de vierde keer geplaatst voor de achtste finales. De winnaar van Rosmalen won na een povere start met 2-6,7-6 (8),6-4 en 6-3 van de Andy Roddick. Drievoudig finalist Roddick moest zowel in de derde en vierde set op 3-3 de beslissende break toestaan. Del Potro, heeft het een stuk makkelijker. Alleen in de tweede set heeft hij een spannende tiebreak nodig tegen de Japanner Nishikori, die een paar maanden geblesseerd was. Tsonga, de favoriet van de fransen gaat door in drie sets tegen Lukas Lacko. De landgenoot van Tsonga, Gasquet doet niet voor hem onder en wint met 6-3, 6-4 en 6-4 van gravelspecialist Almagro.

Favorieten hebben het nu al zwaar

Topfavoriet Djokovic had het in het begin lastig tegen veteraan Stepanek. Ondanks dat de Djoker weinig fout deed pakte Stepanek (vooral aan het net) de Serviër goed aan. Maar na winst in de eerste set (6-4) kon de Tsjech het niet volhouden op het centercourt en verloor de volgende sets allemaal met 6-2. Andy Murray maakte er een latertje van. Rond middernacht Nederlandse tijd stond hij nog steeds op de baan tegen de slimme Baghdatis. De Cyprioot won de tweede set en stond in de derde voor met 4-2, maar kon niet voor een verrassing zorgen.

Federer die graag weer eens Wimbledon wil winnen en de nr. 1 positie wil pakken had het nog moeilijker dan de andere 2 favorieten, Julien Benneteau is een heel complete speler die ook mentaal sterk is. Federer komt op een 2-0 achterstand in sets. Hij pakt met 6-2 derde set, maar heeft het in de volgende set zo lastig dat de Fransman tweemaal twee punten van de overwinning af is. Federer kan zijn niveau nog eenmaal omhoog krikken en wint de vierde set in de tiebreak en daarna ook snel de partij. Na afloop verklaart FedExpress dat hij het heel zwaar had en soms zelf met zijn gedachten  al in Zwitserland zat. 

Vrouwen

Arantxa Rus moest in haar derde ronde het eerdere niveau niet bereiken. Het is een fenomeen waar veel aankomende talenten mee kampen. Niet constant in het toernooi. Eerder overkwam het Kiki Bertens. Sharapovo en Clijsters haalden wel een redelijk niveau en gingen in 2 sets door. Kvitova (4) en Radwanszka (3) lieten geen spaan heel van hun tegenstanders Lepchenko (6-1, 6-0) en de Britse Heather Watson (6-0 , 6-2). Serena Williams worstelde weer eens als vanouds met haar vorm, verloor de eerste set van de Chinese Jie Zheng. In de derde set ontsnapte de gelouterde amerikaanse met een benauwde 9-7. De Oostenrijkse Paszek en Servische Ivanovic haalden ook met een spannende driesetter de kwartfinales.