Africa Cup: Ivoorkust kiest aanval tegen verdedigend Togo

De Afrika Cup word traditioneel gekenmerkt door fysiek spel en weinig goals. De eerste poule wedstrijden lieten dan ook veel gelijke spelen,  rode kaarten en nauwelijks gevulde stadions zien. Steevaste (mede)favoriet Ivoorkust mocht het opnemen tegen Togo, dat Emmanuel Adebayor in de gelederen had. Lang was dit onzeker door gesteggel met de bond over uitbetalingen. Adebayor twijfelde ook over de veiligheid. Saillant detail was dat voor de wedstrijd uitgerekend de spits van Tottenham Hotspur in zijn hotel werd beroofd.

Ivoorkust, had sterren als Drogba, Salomon Kalou, Gervinho, de broertjes Touré en Cheikh Tioté tot hun beschikking. De oranje leeuwen konden nog geen indruk maken in hun eerste optreden op de Afrika Cup. Hoewel na 8 minuten al een voorsprong van 1-0 (Yaya Touré) op het scorebord prijkte, waren er weinig effectieve aanvallen te zien. De druk werd groter toen  Ayité op slag van rust de gelijkmaker op zijn naam schreef.

Sterspeler Drogba werd een kwartier voor tijd gewisseld ten faveure van Vitesse Spits Wilfried Bony. Maar dit leverde geen veranderd spelbeeld op. Togo kon alleen verdedigen en beperkte zich daartoe. De enige kans voor Togo was 5 minuten voor tijd , toen Bossou nog een levensgrote kans (via kolo touré) over schoot.

Een nieuw gelijkspel werd te niet gedaan door een fout van de Togoleze keeper. In de 88e minuut werd uit een vrije trap van Yaya Toure, de bal door Gervinho in het lege doel geplaatst. Na afloop zag je naast het zweet ook de opluchting van de gezichten van de oranjehemden krijgen. In blessuretijd kwam verdediger Genne nog een teenlengte tekort voor de niet verdiende gelijkmaker, nadat een kopbal van Ayité door keeper Barry was gepareerd.

Afrika cup: De wet van de remmende voorsprong

Sommigen zijn er nog mee opgegroeid, voetbal in zijn puurste vorm. Een afgetrapte bal, een handjevol toeschouwers. De goals hadden oude houten staanders waarachter de versleten netten aan betere tijden terugdachten. En je speelde op een veldje waar gras schaarser is dan praatprogramma’s over voetbal. Tegenwoordig hebben de spelers van topteams als FC Barcelona, Manchester United van jongs af aan beschikking over het beste materiaal en de beste velden.

Terwijl men elders in de wereld druk bezig is met handen (wel of niet) schudden, RVC’s (Ajax) en Zweedse hattricks (Guidetti) wordt er in West-Afrika ouderwets een toernooitje gespeeld. Eenmaal per 2 jaar is daar weer de Afrika Cup Een doorn in het oog voor de Europese topteams, want zij missen hun goedkoop ingekochte Afrikaanse back of spits

De Afrika Cup is voor de Europese zenders nauwelijks interessant. Fysiek voetbal en keepers die zowel in optreden als kleding door kunnen gaan voor circusclowns. In voorgaande edities had je camerabeelden vanaf het dak van de tribunes. De hobbelige “gras”velden waren van een kwaliteit, waar Heerjansdam 5 zich voor zou schamen. Gelukkig worden er nog beelden vertoond tussen alle nationale en internationale competities door. Ik zie teams die nog nooit op internationaal niveau wat gepresteerd hebben voorbij schuiven. Een van die teams is het (mede) gastland Equitoriaal Guinea. Hun president heeft de afgelopen maanden (!) in recordtijd wat Spaanse Liga spelers laten naturaliseren (Douglas van FC Twente kan jaloers zijn)

De grote favoriet om de titel te behalen heet Ivoorkust. De oranje olifanten zijn standaard van de partij, hebben internationale sterren en een berg ervaring. Op het WK van 2006 kwamen ze nog in actie tegen het Nederlands elftal. Didier Drogba (Chelsea), Yaya Touré (Manchester City) zijn enkele bekende sterren. In Nederland kennen we natuurlijk de broertje Bonaventure en Salomon Kalou. De laatste – en enige - winst van de Afrika Cup dateert van 1992. De Ivorianen kloppen Ghana na een zenuwslopende strafschoppenserie (11-10). In 2006 werd de finale na strafschoppen verloren van Egypte. Andere hoofdprijzen werden eveneens gemist

Voor de huidige generatie Ivorianen, lonkt de eerste hoofdprijs in het oranje shirt van de nationale ploeg.


De eerste wedstrijden gaan volgens planning. Arsenal-aanvaller Gervinho zorgt voor de enige treffer in de halve finale. Dan moet Ivoorkust in de finale in Libreville aantreden tegen Zambia, dat eerder verrassend Ghana met 1-0 versloeg.
Zambia, moet het hebben van het collectief. De formatie van bondscoach Herve Renard heeft wat om voor te knokken. De locatie is er één met een dramatisch tintje. Nabij Libreville stortte 19 jaar geleden het bijna voltallige elftal van de Zambianen in Zee. PSV-er Kalusha ontsprong de dans en vecht tegenwoordig voor zijn team vanuit het bondsbestuur.

Als de finale begint is Zambia vastbesloten hun landgenoten een mooie laatste eer te bewijzen. De strijd ontbrand en om elke meter wordt geknokt. Geen goede finale. Maar dat zijn finales zelden. Na wat schermutselingen word Gervinho in de 70e minuut onderuit geschoffeld. Penalty.

Drogba pakt zonder een spoortje twijfel de bal op en kijkt zelfverzekerd richting de keeper. De Chelsea speler legt achteloos de bal neer en weet dat hij de held van de natie kan worden.

Enkele seconden later is zijn gedachtewereld in puin en kijkt hij vertwijfeld omhoog. Maar ook naar beneden en ziet de plaggen van Afrikaanse makelij, waar even daardoor de bal en de penaltystip lagen. De bal is huizenhoog over het doel gegaan. Zambia krijgt extra hoop.Er wordt niet meer gescoord.

In de opvolgende strafschoppenserie mist Drogba niet, maar wel de twee andere vedettes: Kolo Touré en Gervinho. Geen mooi Engels glad gemaaid en geknipt veldje. Het kan geen toeval zijn, De supersterren kunnen niet uit de voeten op het afgetrapte veld. De in Europa onbekende Stoppila Sunzu die voor het Congolese Tout Puissant Mazembe speelt, trapt stoïcijns de winnende elfmeter binnen voor een 7-8 overwinning en de eerste cup voor Zambia.

Sunzu is nog niet verpest.
Hij heeft geen besef van de wet van de remmende voorsprong.